VFC 8 - De eerste wedstrijd

De warming up kenmerkt zich als vanouds door complete anarchie. De keeper inschieten alsof het een kermisattractie is; corners nemen terwijl iemand anders penalty’s oefent en warmlopen met een peuk in de hand en slechts één voetbalschoen aan de voet. Tot slot dan maar een rondo, want dat ziet er professioneel uit en zal onze tegenstander vast angst injagen.

De tegenstander: Hagenezen. Ze zien er er fit uit. Veel tattoos ook. Die Edgar Davids-kloon belooft ook niet veel goeds. Ik bespeur pure minachting als de bal vanuit ons rondootje, waarbij het normaal gesproken om precieze passing draait, met een ongecontroleerde poeier 60 meter verder tegen de hakken van Davids komt. Met een grijns van, "ach, stelletje amateurs", lepelt het neefje van Davids de bal over 60 meter nauwkeurig in mijn voeten.

De wedstrijd begint. Het zelfvertrouwen dat onze tegenstander tijdens de eensgezinde warming up op de grasmat legde bleek een masker.

Hun arrogant ogende teamsprints over de breedte, waarbij zij in bijna Noord-Koreaanse precisie naast elkaar marcheerden, heeft plaatsgemaakt voor paniek, totale wanorde en een hoop gestruikel.

Bij ons is het precies andersom. Binnen tien minuten ragt ondergetekende de bal na een Frank de Boer-achtige pass van sterspeler Martijn, strak in de verre bovenhoek - beter bekend als ‘de kruising’.

De zelfverzekerde grijns van Davids, die even daarvoor een pass over lange afstand op mijn grote teen wist te leggen, is na de 3-0 verandert in een grimas als hij voor de vierde keer die middag aan de aftrap staat.

Bij 3-1 gaan wij aan de thee. Het oude vertrouwde tegendoelpunt is inmiddels niets meer dan een slechte grap over Haagse liefdadigheid en we beginnen vervolgens vol goede overmoed en zonder enige bezieling aan de tweede helft.

Dit geeft onze Haagsche vrinden weer vertrouwen. Ze krijgen zowaar een aantal aardige kansen. Op het moment dat zelfs hun meest motorisch twijfelachtige bankzitter, onze meest getalenteerde middenvelder een pirouetje laat draaien, bereikt hun grootheidswaanzin een hoogtepunt.

“God, je kunt wel zien dat wij het die eerste twintig minuten onwèèèhs hebben laten liggen hè...” hoor ik in hard Haags links van me. Na een kleine vertraging, die mij doet afvragen of ook zijn medespeler de Haagse wartaal in gedachten door een vertaalprogramma gooit, knikt de ander instemmend, “jaseekah, we kennuh se hebbuh...”

Na dit gedonder is het genoeg. Ze hebben hun hoopvolle woorden nog niet uitgesproken of VFC 8 trapt het pedaal weer even kortstondig in. Binnen 3 minuten liggen de 4-1, 5-1 en de 6-1 achter hun niet al te beste keeper.

Na de 7-1, de 8-1 en nogmaals een sportiviteitstegendoelpunt, blijft de teller blijft uiteindelijk steken op 8-2.

Onder de douche, op het moment dat onze supporters hun ellebogen al lang op de bar laten rusten in plaats van op de reclameborden langs het veld, wordt met onze sterspeler Niels, de wedstrijd nog eens nabeschouwd.

Net op het moment dat ons meningsverschil onoverkomelijk lijkt slaat het gesprek na een enorme en iets te vrouwelijke oerkreet van zijn kant, abrupt over van onnodige tegendoelpunten naar andere minpunten van het voetballen.

De pijnscheut die het warme water veroorzaakt bij het spreiden van zijn beide bildelen, blijkt genoeg om de dag de beëindigen met een gesprek over een geschuurde kont. Het voetbalseizoen weer is begonnen;-)