Ron Engelbert | Geschrijf

Testing the Wacom tablet.

2012-01-14T02:29:00.000-08:00

Nieuw jaar. Nieuwe hobby.

Dag ouwe dibbes.

2012-01-14T02:27:00.000-08:00

Nog één stukje wandelen. Nog één keer lekker eten. Nog één keer languit luieren. Voor altijd. Slaap zacht trouwe dibbes.

L’Autre Vie

2011-12-12T14:01:00.000-08:00

St. Dizier les Domaines, 19 oktober 2011

Voor ’t eerst sinds de kerst van 2006 ben ik samen met Cynthia in St. Dizier les Domaines. Het petiterige Creusiaanse dorpje dat mijn schoonfamilie al sinds begin jaren negentig van de vorige eeuw hun tweede thuis noemt. Hun eeuwenoude Franse huisje midden in de dunst bevolkte regio van Frankrijk is zo rustiek gelegen dat een knorrende maag genoeg is om het hele dorp de stuipen op het lijf te jagen.

En hier in deze serene oase zou ik het –als ik mijn schoonmoeder Clara mocht geloven- gaan meemaken. Het leven zoals de Fransen. Een zorgeloos bestaan. Alles op zijn tijd. Benen omhoog en een wijntje op schoot. Dit alles klinkt mij natuurlijk als muziek in de oren. “Ik ben hier goed in”, dacht ik nog. “Laat maar komen dat Autre Vietje!”.

Nu een dag of wat later weet ik wel beter. De enige muziek die ik heb gehoord in la Creuse is de om een polonaise-smekende kroegknaller “’s Nachts na tweeën”, een symfonie van klaterende Rummikub–steentjes en de monotone melodie van het hamer & beitelorkest de Malle Klussers.

De eerste dagen lijkt het Franse leven verder weg dan ooit. De benen gaan wel omhoog, maar niet om te rusten op een tafel…nee, die benen moeten een ladder op. En het wijntje op schoot is er ook, maar alleen omdat de handen volgestouwd zijn met gereedschap. In dit Franse leven wordt er gewerkt. En hard ook.

Op dag drie ben ik moedig genoeg om te beginnen aan één van de drie boeken die ik van thuis heb meegenomen. De eerste pagina’s is er geen doorkomen aan, maar langzamerhand begin ik de hoofdpersoon te begrijpen.

Het boek gaat over Jacob de Zoet; een scheepsklerk die in de tijd dat mannen nog haar op hun tanden hadden en eelt op hun voorhoofd, met de VOC naar ’t verre Nagasaki vertrekt om zijn schoonfamilie te bewijzen hoeveel hij van zijn Anna houdt.

Dag 4 in la Creuse begint veelbelovend; kalm, zonnig en met warme broden van de plaatselijke -en als enige niet-overleden- bakker. Maar deze dag, die zo sereen begint, ontaardt naarmate zij vordert in een uit de klauw gelopen uitzending van Eigen Huis en Tuin. Jawel, er wordt weer geklust. En bijna iedereen doet vrolijk mee.

Bijna iedereen. Jasper niet; het jongere broertje van Cynthia moet namelijk een virtuele prinses redden van een dood waarbij de rode pixels je om de oren vliegen. Miranda, Cynts zus, doet trouwens ook niet mee; met klussen doe je haar buitengewoon weinig plezier, zo laat zij de klussers weten. En ik begrijp dit natuurlijk volledig…

Wat mij wel opvalt is dat zij -ondanks dat zij zich afzijdig houdt van het klussen- toch een duidelijke taak heeft gevonden. Iedere tien minuten trillen alle planken in het huis op de roestige spijkers als zij informeert naar de dorst van iedereen. “IEMAND DRINKEN!!!!?” echoot het dan door la Creuse. Het is dat die Fransen zo verliefd zijn op hun eigen taal, anders had hier zeker 3000 man voor de deur gestaan om hun lege glas vin bij te laten vullen.

Slim ook, zo’n taak. En stom dat ik daar niet eerder aan dacht. Nu de prinses door virtuele Jasper wordt gered en Miranda iedereen van drank voorziet, ben ik dus de enige echt doelloze in dit gezelschap.

Want voor hen die nog twijfelden; ik doe ook niet mee aan al het klusgeweld. En niet alleen omdat er in deze jongen geen -o zo handige en o zo handtastelijke- Nico schuilt. Maar vooral omdat klussen voor mij net zo rustgevend is als luisteren naar door Marianne Weber ingezongen technomuziek op een hysterische baby shower van volkomen vreemden.

En dus loop ik rondjes. Ongemakkelijke rondjes op mijn tenen om hen die werken. Rondjes richting mijn boek.

Ik waag me weer aan een pagina. Jacob, net aangekomen in Nagasaki zit in een keuken tussen zeelui die al jaren eensgezind te werk gaan. Hij voelt zich opgelaten, bekeken, een vreemde eend in de bijt.

Clara tikt me op mijn schouder. O schijt…werk aan de winkel. Ze doet voor hoe je bruin-grijze derrie in de voegen moet smeren om zo van de muur een vlak geheel van te maken. Ik zie het nut er niet van in; maar goed, ik waag een poging.

Een half uur zwoegen, vier voegen en verkrampte handen later, draait Cynt zich om. Ze kijkt me aan en spreekt de verlossende woorden, “Lieverd, je hebt het heel goed gedaan, maar je mag nu stoppen.” Ik doe nog net geen vreugdedansje.

Onderweg naar mijn boek hoor ik hoe Miranda zichzelf ongevraagd probeert te verdedigen tegen de klussers. “Het is niet dat ik lui ben ofzo; ik word er gewoon niet gelukkig van.” Ik ben het roerend met haar eens, maar wil het, ondanks dat het voor iedereen allang duidelijk is, niet hardop beamen. Peter, mijn schoonvader, knikt vol begrip. “Dit is mijn ding”, zegt hij “ik leef hier helemaal van op. Maar ach, zo heeft ieder zijn eigen ding…”

Hij heeft natuurlijk groot gelijk, maar gaat zich nu op glad ijs begeven. IJs waar ik weleens doorheen zou kunnen zakken… “Zo heeft Ron…”, gaat Peter twijfelend verder. “Zo heeft Ron straks...” “Ja wat heeft Ron eigenlijk”, denk ik nog net niet hardop. “Zo heb ik straks mooie foto’s van Ron”, zegt Peter. Iedereen knikt. “Ja foto’s…”, hoor ik mezelf denken “daar schiet het huisje vast iets mee op”.

Dan verschijnt Clara met een verwildert hoofd, en temidden van een enorme stofwolk, in de deuropening. “Jij houdt toch van natuursteen Peet?”, vraagt ze quasi tussen neus en lippen door. Peet kijkt Clara aan alsof ze hem vraagt of ‘ie liever rijst of draadjesvlees tussen zijn tanden heeft. Maar ik weet genoeg; ze is met een moker en een beitel aan de huiskamermuur begonnen en is niet meer te stoppen. Ze heeft deze lieflijke Eigen Huis en Tuin uitzending eigenhandig omgetoverd in een extra lange, extra uitbundige marathon-jubileumuitzending van Extreme Home Makeover. En Clara speelt zelf de rol van de vrolijke ADHD-presentator Ty. “Dit gaat fout…”, mompel ik binnensmonds en onverstaanbaar voor iedereen en ik betrap mezelf op de gedachte om Jacques –onze Peugeot 107- als vluchtauto te gebruiken.

In een poging mijzelf te overtuigen dat het allemaal wel meevalt, besluit ik om voorzichtig de huiskamermuur te inspecteren om te zien wat de schade is. In één woord: onherstelbaar. “Wat ik er van vindt?”, wil Clara weten. Oh nee, vraag dat nou niet. Het juiste antwoord op deze vraag wordt vaak pas gevonden in het Joegoslavië Tribunaal.

Ik vind het stiekem bijzonder mooi. In gedachten zie ik onder de half- en woest weggehakte stuclaag een natuurstenen muur, met daaronder een goed ingelopen eikenhouten vloer en daarop een sneeuwwitte eettafel met al even witte stoelen die worden verlicht van duizend kanten. Maar nee, in plaats daarvan stamel ik: ”hmm ik eh…het lijkt me veel werk”. Mooi, goed Ron, daar heeft dus niemand wat aan.

Het laatste hoofdstuk; een wanhoopsdaad van Jacob in Nagasaki. In een uiterste poging indruk te maken op zijn nieuwe kameraden, neemt hij brutaal het roer in handen van een kapitaal VOC-schip. Het is een kapitale vergissing. Nog voor ze goed en wel de baai uit zijn, lopen ze op de klippen. Het schip en haar onbetaalbare lading gaat verloren. Het is het einde van de VOC. En het einde van Jacob met zijn goede bedoelingen.

Peter neemt even pauze en zit op zijn praatstoel als mijn zwager Dieter naar buiten komt om zijn eerste zonnestralen van de dag op te vangen. Peter blijft maar herhalen dat ieder zijn ding heeft. Dieter, die ook zijn kleren van een dikke stuclaag heeft voorzien, knikt instemmend en schommelt zijn wijntje tot een draaikolk voordat het stolt door al het neerdalende cementpoeder. Dit is ook zijn ding. Klussen.

Het begint me te dagen. Het betoog van Peter zet me aan het denken. Ik moet geen ongemakkelijke rondjes lopen of voegen voegen met bruin-grijze derrie. Ik moet ook gewoon even mijn ding doen. Dus sluip ik naar boven, schuif een comfortabele stoel in een donkere hoek, gooi mijn benen omhoog, zet een glas wijn op schoot…en daarachter mijn laptop. Zo, ik ga eens even iets schrijven. Over ons. Hier, in Frankrijk. Ja, schrijven…dat is mijn L’Autre Vie.

St. Dizier les Domaines, 19 oktober 2011

Hier de mooie foto's.

De lancering van: HEEREN XVII VOC-RUM

2011-01-12T13:34:00.000-08:00

In december 2010 heb ik samen met een goede vriend en in samenwerking met Kitchenpilot Design een oude VOC-Rum nieuw leven ingeblazen.

Eeuwenlang genoten roemruchte Hollandse zeehelden tijdens barre reizen naar den Oost van Batavia Arak rum.

Gehaaide botteliers, zoals Hendrik Hendriksz, wisten met de aantrekkingskracht van deze Oosterse delicatesse hele vloten naar hun hand te zetten.

De eerste flessen Heeren XVII liggen binnenkort bij verschillende slijters in Nederland. Volg de zeereis naar Indië van Hendrik Hendriksz op twitter en word fan Heeren XVII op Facebook!

Volg Heeren XVII op Facebook en Twitter.

Pretty damn amazing hairstyling

2010-12-07T12:33:00.001-08:00

Created by Cynthia Schippers in January 2010.

Pretty damn amazing hairstyling

2010-12-07T12:27:00.001-08:00

Created by Cynthia Schippers in January 2010.

VFC 8 - De eerste wedstrijd

2010-09-15T08:52:00.001-07:00

De warming up kenmerkt zich als vanouds door complete anarchie. De keeper inschieten alsof het een kermisattractie is; corners nemen terwijl iemand anders penalty’s oefent en warmlopen met een peuk in de hand en slechts één voetbalschoen aan de voet. Tot slot dan maar een rondo, want dat ziet er professioneel uit en zal onze tegenstander vast angst injagen.

De tegenstander: Hagenezen. Ze zien er er fit uit. Veel tattoos ook. Die Edgar Davids-kloon belooft ook niet veel goeds. Ik bespeur pure minachting als de bal vanuit ons rondootje, waarbij het normaal gesproken om precieze passing draait, met een ongecontroleerde poeier 60 meter verder tegen de hakken van Davids komt. Met een grijns van, "ach, stelletje amateurs", lepelt het neefje van Davids de bal over 60 meter nauwkeurig in mijn voeten.

De wedstrijd begint. Het zelfvertrouwen dat onze tegenstander tijdens de eensgezinde warming up op de grasmat legde bleek een masker.

Hun arrogant ogende teamsprints over de breedte, waarbij zij in bijna Noord-Koreaanse precisie naast elkaar marcheerden, heeft plaatsgemaakt voor paniek, totale wanorde en een hoop gestruikel.

Bij ons is het precies andersom. Binnen tien minuten ragt ondergetekende de bal na een Frank de Boer-achtige pass van sterspeler Martijn, strak in de verre bovenhoek - beter bekend als ‘de kruising’.

De zelfverzekerde grijns van Davids, die even daarvoor een pass over lange afstand op mijn grote teen wist te leggen, is na de 3-0 verandert in een grimas als hij voor de vierde keer die middag aan de aftrap staat.

Bij 3-1 gaan wij aan de thee. Het oude vertrouwde tegendoelpunt is inmiddels niets meer dan een slechte grap over Haagse liefdadigheid en we beginnen vervolgens vol goede overmoed en zonder enige bezieling aan de tweede helft.

Dit geeft onze Haagsche vrinden weer vertrouwen. Ze krijgen zowaar een aantal aardige kansen. Op het moment dat zelfs hun meest motorisch twijfelachtige bankzitter, onze meest getalenteerde middenvelder een pirouetje laat draaien, bereikt hun grootheidswaanzin een hoogtepunt.

“God, je kunt wel zien dat wij het die eerste twintig minuten onwèèèhs hebben laten liggen hè...” hoor ik in hard Haags links van me. Na een kleine vertraging, die mij doet afvragen of ook zijn medespeler de Haagse wartaal in gedachten door een vertaalprogramma gooit, knikt de ander instemmend, “jaseekah, we kennuh se hebbuh...”

Na dit gedonder is het genoeg. Ze hebben hun hoopvolle woorden nog niet uitgesproken of VFC 8 trapt het pedaal weer even kortstondig in. Binnen 3 minuten liggen de 4-1, 5-1 en de 6-1 achter hun niet al te beste keeper.

Na de 7-1, de 8-1 en nogmaals een sportiviteitstegendoelpunt, blijft de teller blijft uiteindelijk steken op 8-2.

Onder de douche, op het moment dat onze supporters hun ellebogen al lang op de bar laten rusten in plaats van op de reclameborden langs het veld, wordt met onze sterspeler Niels, de wedstrijd nog eens nabeschouwd.

Net op het moment dat ons meningsverschil onoverkomelijk lijkt slaat het gesprek na een enorme en iets te vrouwelijke oerkreet van zijn kant, abrupt over van onnodige tegendoelpunten naar andere minpunten van het voetballen.

De pijnscheut die het warme water veroorzaakt bij het spreiden van zijn beide bildelen, blijkt genoeg om de dag de beëindigen met een gesprek over een geschuurde kont. Het voetbalseizoen weer is begonnen;-)

Koreaanse Alzheimer | Reisdagboek Zuid Korea

2010-07-25T03:46:00.000-07:00

Yeosu, een stad die volgens een enkeling in de groep overgeslagen had mogen worden, is er voor ons eentje geworden om nooit te vergeten. Want `vergeten` was wel het toverwoord in Yeosu zo zou blijken vandaag.

Het gehele reisgezelschap leek deze dag namelijk getroffen door acute erosie aan de grijze massa. Voor mijzelf *u spreekt met Ron* begon deze zonnige dag met donkere donderwolken toen ik er vlak voordat onze boot koers zette naar het prachtige eilandje Geumodo, achterkwam dat ik mijn camera in de hotelkamer had laten liggen. Lekker dan, één van de mooiste dagen van onze reis wordt een blinde vlek in mijn fotoalbum.

Mijn frustraties over mijn eigen domheid werden enigszins verlicht toen ik te horen kreeg dat Dieter zijn brace was vergeten. “Heerlijk” dacht ik nog; “gedeelde smart is halve smart”.

Deze kleine meevaller werd vrijwel direct teniet gedaan toen bleek dat Miranda die ochtend was vergeten welk been zij ook alweer als eerste buiten het bed moest steken om de dag zonnig te beginnen; niet echt haar dag.

Na al dit leed en het toch ook wel erg mooie uitzicht onderweg, waar zelfs heel even een school dolfijnen doorheen peddelde, zijn wij door de kap`tein veilig aan wal gezet op Geumodo; de tocht kon beginnen!

Voor de ene helft van de groep betekende dit twee uur lang ploeteren over het gloeiendhete asfalt, met links prachtig uitzicht over de baai en rechts de berg waarover de andere helft van de groep de zware tocht zouden afleggen.

Cynthia en ik voelden ons vandaag goed; zo goed dat wij besloten om braceloze Diet en de rest van de familie achter te laten om het achternichtje van de Mount Everest te bedwingen.

Na enkele meters omhoog bleek echter dat ook onze grote (reis)leider Don vandaag zijn brein op non-actief had gesteld; bij de eerste de beste splitsing draaide zijn hoofd zo heftig rond op zoek naar de juiste weg dat ik bang was dat het van zijn romp zou tollen.

Een Koreaans boerinnevrouwtje van diep in de negentig wees ons met één van haar kromme vingers de weg; de weg omhoog wel te verstaan, want steil was het. Nadat ik mij eerder zorgen maakte over het hoofd van Don, had ik nu het idee dat mijn hart erachter aan wilde stuiteren.

Na veel zweet, een beetje bloed en nog minder tranen doorbraken we de boomgrens. Het uitzicht was nu oogverblindend, in eerste instantie door het felle zonlicht, maar eenmaal gewend aan het licht van die snikhete bol was iedereen het er nog altijd over eens dat het allemaal meer dan de moeite waard was geweest.

Het restant van de tocht der tochten bevatte nog veel meer “Oh” en “Ah momenten” maar zo “OOOOEEEEEEHHHHH” als dat eerste moment werd het niet meer. Aangezien de uitgeschakelde hersenen van Don nog altijd een twijfelachtig gevoel van tijd en richting vertoonde, hebben we de steile weg naar beneden ingezet; de weg naar het strand met daarop braceloze Diet.

Eenmaal aangekomen op het kiezelstrand bleek de Alzheimer-epidemie een waar slagveld te hebben aangericht. Twee knalrode Schippertjes dobberden met verbeten gezichten in de branding; Jasper en Peter waren voor het gemak vergeten om zich in te smeren en waren nu beiden `well-done`.

Nadat ook Cynt en ik de voeten hadden gekoeld kwam er een eind aan een voor ons toch wel erg indrukwekkende dag, maar uiteraard niet voordat Clara nog vanaf de achterbank van de taxi in paniek naar mij riep “Oh nee! Ik vergeet mijn witte pet!”

Jagen | Reisdagboek Zuid Korea

2010-07-19T03:44:00.000-07:00

Vandaag zijn we gaan jagen; dus op de fiets door de Koreaanse rijstvelden om de steeds holler wordende wangetjes van Dieter van een stukje vlees te voorzien. De Koreaanse keuken kan hem niet bekoren.

Om exact 10:00 uur werd de wanstaltig luxueuze lobby van het Hilton geannexeerd door een groep opgewonden Hollanders. Hollanders met een missie: vlees op de plank.

Na een kleine twintig minuten fietsen begon de fauna op de rijstvelden te beven; zelfs witte reigers vlogen in blinde paniek tegen elkaar op bij het knarsende geluid van de half-gerepareerde schijfremmen van Dieter. De Hollandse stropers waren nabij.

Het lot was de onderkant der voedselketen gunstig gezind. Ons jachtgezelschap viel uiteen; de zwakkeren konden het straffe tempo niet bijbenen. Gelukkig nam Dieter direct zijn verantwoordelijkheid, waardoor de groep binnen enkele minuten weer compleet was.

We gingen verder. Omhoog naar de tempel; de temperatuur steeg nu sneller dan de weg. De groep had het zwaar en de schaduw van de serene tempel was meer dan welkom. Maar we moesten door; vandaag geen vol bord vlees voor Dieter, dat zou hem fataal worden.

Na een laatste groepsfoto op het hoogste punt van de vallei werd de weg naar ´het waterpunt´ ingezet. Een klein schuurtje dat ze hier zonder gêne supermarkt durven noemen. Inslaan! Water, ijs, maïssap en...paprika chips; essentieel om de stromende zoutrivieren uit ons voorhoofd, armen en bilnaad enigszins te compenseren.

De zon staat op haar hoogste punt als we besluiten te splitsen. De zwakkeren gaan terug naar het dorp; de sterkere onder ons en diegenen waarvoor de jacht nu een tocht op leven en dood is geworden (Diet) gaan door. Van de gebaande paden af, de bossen in.

Als het huilen ons nader staat dan het lachen, zoeken wij onze toevlucht tot Boedha; maar dan wel 400 meter bergopwaarts, TE VOET.

Het zweet gutst nu met emmers tegelijk van onze lijven; alles lijkt verloren tot daar plots de uitzinnige kreten van Jasper vanachter het struikgewas vandaan komen. Hij heeft vlees gevonden.

De vreugde slaat al snel om in pure wanhoop; volgens het Zevenkennersboek van Jasper, blijkt het hier om zeer giftige Zuid-Amerikaanse pijlgifkikkers te gaan die de grote oversteek naar Korea hebben gewaagd. We moeten verder.

In onze wanhoop volgen we een groep Japanners. Het is het beste besluit van de dag. Op het moment dat wij de Japanners met een slinkse inhaalmaneouvre te snel af proberen te zijn, snijden ons fietsbanden de strot door van een Zuid-Koreaanse mini anaconda. Eindelijk vlees.

NIKEiD. The hunt for inspiration.

2009-12-09T16:52:00.000-08:00

The NIKEiD hunt for inspiration is an online offline experience we rolled out to raise awareness for the new NIKEiD iPhone App and to increase NIKEiD's fanbase on Facebook. Become a fan and be part of it for your chance to win exclusive NIKEiD gear in Berlin.

photos of the guerrilla campaign in Berlin.

Film created by R/GA

Walk with Giants

2009-12-09T16:42:00.000-08:00

Together with BBH London, we’ve created an inspirational audio-walk with the world’s greatest striding men. Walk with Giants are inspiring stories of progress that can be listened through the website or downloaded at the iTunes Store. Put on your headphones and join them on a unique audio walk, as they reveal where they’ve been and where they’re going next in life.

In February 2010 the social media chapter of Walk With Giants took off. Fans of Johnnie Walker on Facebook were asked to share their "Next Step". The fans with the most inspiring next steps got some help from Johnnie to fulfill their dream.

Netjets site live

2009-11-20T05:29:00.000-08:00

Netjets' European site went live this week. Concept, design and copy was done by us: AKQA Amsterdam. I had the privilege to write some copy for this top-of-the-bill airline, but most of it was written by Ben Blench. A brilliant copywriter, and a great guy.

Johnniewalker.com has launched

2009-09-12T19:04:00.000-07:00

And I've written a lot of copy for this brand spanking new website, including the Heritage- and the Formula One section.

NIKEiD - Performance Customisation

2009-09-12T09:08:00.000-07:00

This 'NIKEiD lite' was created to show visitors all the customisation options NIKEiD has to offer in a clear and simple way. The design was done by Vincent Venema, the copy by me. Check out the live version here.

What the F**K is social media?

2009-09-03T11:47:00.000-07:00

F**king awesome presentation on social media, and how marketeers always tend to f**k it up. My apologies for the language, I got a little carried away.

What the F**K is Social Media: One Year Later

Nike Golf - Rain or Shine

2009-07-16T09:35:00.000-07:00

Here's a sweet little Nike piece we did. The 2009 British Open will take place at the Turnberry Golf Course, on the Scottish Atlantic coast. The weather in Turnberry is extremely unpredictable, so the real-time weather service displayed on Nikegolf.com is not just an excessive gadget, well alright it is. But it's pretty cool and it just went live, so if you're quick enough you can see it in action.

My 'new' Koga bike

2009-07-11T14:48:00.000-07:00

I just bought myself a classic Koga Miyata racer on ebay for €20. It needs some work before I can actually ride it, but that's fine. I love its vintage look and besides, I need a new hobby soon.

On my mind...

2009-07-02T10:32:00.000-07:00

A place I've never been before - South Korea.

Photo from floridapfe on flickr.

I'm on streetview

2009-06-29T03:18:00.000-07:00

A friend found me and my mate Alex whilst working on our portfolio last spring. We spent over 8 months working our ass off at Alex's place to find the perfect job - I don't regret it for a second. I know Google likes to blur out faces but my face is somehow not recognised as human. Thank you very much Google.

Nike Basketball Blogs

2009-03-12T08:20:00.000-07:00

From now on I'll write all the Nike basketball blogs for the European site. I wrote the first one -'Crunch Time' a blog post for NBA star Josh Childress- on February 25th. Check 'em out for yourself at Nikebasketball.com.

Reasons to believe JFK

2008-11-18T08:09:00.000-08:00

JFK calls for a revolution.

2008-10-28T02:27:00.000-07:00

KitKat Billboard

2008-08-05T04:33:00.000-07:00

We won a CBS Outdoor pitch for KitKat in May. In July our billboards were placed throughout the country.

1st place Dutch Young Creatives

2008-03-08T12:00:00.000-08:00

This enormous victory gave me a ticket to Cannes.

The pitch: come up with new event for Red Bull.
My concept: Red Bull High Fashion Event. A cool new event where you have to design clothes with one purpose only; to stay up in the air for as long as possible when we kick you off a bungee tower on zero hour -in front of thousands of spectators of course who's sole reason for attending is to see you fail. Good fun.

Amnesty: China the Schizo

2008-02-20T15:29:00.000-08:00

Amnesty International: The other side of the medal.
Art Direction: Alex Danklof | Copy: Ron Engelbert

Niet langer Belg: Een IQ-impuls van jewelste.

2007-09-25T06:31:00.000-07:00

Op maandagochtend 3 september is mijn laatste avontuur als stagiair begonnen. Dit keer in Rotterdam. Want na acht maanden in België vond ik het welletjes. Hersenfuncties vielen uit, de tongval ging haperen bij de harde “G” en hele jonge meisjes wilde ik meenemen naar de kelder.

De komende maanden staan volledig in het teken van afstuderen en het opvijzelen van mijn copyskills.

Afstuderen… je wilt niet weten hoe graag ik dit wil. Als het eenmaal zover is spring ik zo’n gigantisch gat in de lucht dat we wéér tien jaar bezig om de ozonlaag dicht te plakken. Ik weet ook zeker dat het gaat lukken. Het moet gewoon. Ik denk niet dat ik het op kan brengen om ook maar één dag langer afhankelijk te zijn van school. Dan teken ik zelf wel een diploma…

Nu ik mezelf weer heb teruggesleept naar Rotterdam lijkt alles wat ik doe weer een stuk logischer. Teveel liet ik mij meeslepen met wat anderen vonden dat goed voor mij was.

Nu zit ik lekker de gansche dag te hakken op mijn toetsenbord om het vak van reclameschrijver beter onder de knie te krijgen. En hakken op een toetsenbord is één van mijn grote hobby’s.

Mijn allergrootste hobby is natuurlijk lanterfanterend de wereld rond; maarja daar heb je keiharde knaken voor nodig. Als ik nou maar genoeg blijf hakken dan verdien ik misschien ooit genoeg om alleen nog maar te lanterfanten…

Sneakers Addicts Magazine

2007-09-24T12:40:00.000-07:00

Voor de tweede editie van het Sneakers Addicts magazine heb ik het toetsenbord er flink van langs gegeven. Met een oplage van 40.000 stuks kan ik dus 40.000 keer heel hard roepen: "Hé die is van mij!"

Intro“De oksels van je ex. De voeten van je lover. Of de bh van je tante. Ieder zijn fetisj. Wij? Wij ruiken graag aan ‘verse’ sneakers."
Er is geen twijfel mogelijk; die mensen van Sneakers zijn echt behoorlijke sneakerfreaks.

Kids Het kidsartikel heeft een vette knipoog naar de sms-taal van de doelgroep. Voor de lezers boven de 16 volgt hier de vertaling: Vraag die maar aan sinterklaas.

Mini Bij aankoop van een paar LA gears kun je een weekendje cruisen in een Mini. Ik vertel de lezers dat ze als hollywood-celebrity door de stad kunnen cruisen, maar waarschuw ze wel dat ze de rijstijl van de Britney Spear of Lindsay Lohan niet moeten kopiëren.

Ron & Joosdt in België. Ingrediënten voor een Burgeroorlog.

2007-08-27T08:38:00.000-07:00

Het zijn roerige tijden in mijn tijdelijke vaderland.
De Walen en de Vlamingen kunnen elkaar niet meer luchten, of zien. Ze hebben ruzie, maar kunnen elkaar niet eens verstaan.
Zou het te maken hebben met de komst van twee Hollandse blaaskaken?
Er zijn best wat paralellen te verzinnen tussen de Walen en de Vlamingen aan de ene kant en Joosdt & Ron aan de andere kant.

Om te beginnen zijn er ook tussen ons ook wel wat spanningen geweest en hebben wij ook weleens het gevoel dat we allebei een andere taal spreken.

Daarnaast heeft iedereen kunnen zien dat de koude oorlog tussen de Belgen vreselijk geëscaleerd sinds wij hier zijn neergestreken.
Het eerste deel van ons avontuur verkozen wij nog het onvriendelijke Franstalige gebied boven het gezellige Antwerpen. Dit zette uiteraard kwaad bloed aan 'den Ollandse' kant van België en het was waarschijnlijk het vonkje dat uiteindelijk de Belgische woede deed ontvlammen.

Bovendien beperkt onze kennis van de Franse taal zich tot 'Je suis une baguette' wat de band tussen Vlaanderen en Wallonië ook niet echt ten goede kwam.

Tenslotte hadden ze op het moment dat wij bij dat bureau in Brussel werkten, een campagne bedacht die de Belgen dichter tot elkaar had moeten brengen. De campagne had een averechts effect; de tegenstellingen werden juist keihard benadrukt. Walen zijn lui en gezellig; Vlamingen efficiënt en onbeschoft.
Mijn bescheiden mening is dat de Walen zowel lui als onbeschoft zijn.

Nadat we dit zeker wisten zijn we naar Antwerpen verkast. Dit was de laatste druppel voor onze zachtmoedige Zuiderburen. Ze zijn niet meer te verenigen. Vlaanderen wil autonomie en Wallonië wil meer geld.
Ja, wij zijn het mes dat België als een pakje Gouda's Glorie doormidden snijdt.

Dus nu België op het punt van oorlog staat en de blauwhelmen bij Duinkerk -of Dunkerque zo je wilt- al tot aan hun knieën in de loopgraven staan, gaan wij dit zinkende schip verlaten. En snel.

Volgende week maandag begin ik lekker dicht bij huis; in Rotterdam. Eens kijken wat we nu in Nederland overhoop kunnen halen. Eindelijk de Friezen het land uitpleuren? Dat laatste draadje waar Zuid-Limburg aan bungelt doorknippen? Of wat oude oorlogswonden openrijten tussen Rotterdam en Mokum.

Hoe dan ook. Ik kijk ernaar uit!

Diesel presentatie bij Kesselskramer

2007-08-08T08:50:00.000-07:00

Een geheel nieuw concept bedenken voor Diesel. Deze opdracht kregen wij mee van Erik Kessels bij de start van een nieuwe Diesel campagne.
Wij laten Diesel zien als de rebel van het paradijs. Een snuivende Pinocchio zorgde voor gefronste wenkbrauwen en bewonderende lofuitingen.

Copy

01 'The day he bought his first Diesel watch, Pinocchio finally became a real boy...'

02 'The day Cinderella bought her first Diesel dress the party didn't stop at midnight...'

03 'Little Red Riding Hood got nasty the day she bought her first Diesel Denim...'

Fabchannel; mijn optreden in Paradiso

2007-08-08T08:34:00.000-07:00

Fabchannel.com is de website van Paradiso waarop alle concerten live zijn te volgen. Fabchannel is een echte livemuziekfreak.
Dit hadden we vertaald naar een street-event campagne waarbij straatmuzikanten werden gesponsord door Fabchannel. De muzikanten kregen een shirt waarop de slogan 'Fabchannel Love live' stond afgebeeld.

Bij de presentatie van het idee in Paradiso raakte deze campagne precies juiste snaar.

Script voor Second Life

2007-08-08T08:05:00.000-07:00

Vanaf de eerste pixel mochten wij het script schrijven voor een virtueel eiland van het beruchte Belgische weekblad HUMO. Tijdens een bezoek aan dit eiland kun je worden opgeleid tot HUMO-guerillastrijder om zo in het perfecte Second Life wat onrust te zaaien.
Met name de virtuele werelden van commerciële bedrijven als Q-music moesten het hierbij ontgelden. Zo waren er punten te verdienen als je een concert bij Q-music wist te verzieken. Maar ook naakt rondlopen door het virtuele kantoor van Randstad zorgde voor een aardige score.

Het eiland is volledig gebouwd met onze schetsen en ideeën als blueprint.

Al Gore is koel!

2007-08-08T07:25:00.000-07:00

Ook het weekblad HUMO heeft zich schuldig gemaakt aan de hype rond het klimaat. De dvd van Al Gore -an inconvenient truth- werd gratis weggegeven bij aanschaf van een HUMO.

Ter promotie van deze actie verpakten wij de dvd in grote ijsblokken die op verschillende plaatsen in Brussel en Antwerpen door de binnenstad werden verspreid. De ijsblokken zorgden voor heel wat stijve nekken onder het winkelende publiek.

De dvd lag ironisch genoeg door het warme weer aan het einde van de dag gewoon op straat.

Lachen met mij...

2007-07-24T16:39:00.000-07:00

Ik was van plan om jullie de meest hilarische verhalen te vertellen. Om jullie te laten lachen om dat ontzettende grappige, luchtige, vluchtige leventje dat ik leid ergens hier tussen Antwerpen en Schiedam.

Zo had ik een paar weken geleden al eens een korte notitie gemaakt van die ongelofelijk vrolijke dag hier in Antwerpen. Die dag dat Joosdt met zijn fiets op de meest onmogelijke plaatsen klem kwam te zitten; dat was ook de dag dat die blonde cassière -overweldigt door mijn schoonheid- mijn Bounty in de kassa gooide in plaats van het twee Euro stuk dat ik haar aanbood.

Ook was ik van plan om een aantal pagina's te wijden aan het Cola flesje dat bij het openen ontplofte in mijn gezicht, waardoor de dop via mijn rechtertepel als door een BB-gun afgevuurd tegen mijn bovenlip knalde. Geloof me; het was hilarisch. Als een Portugese voetballer wierp ik mezelf achterover tegen de grond en liet later op de dag iedereen mijn blauwe rechtertepel zien. God; wat hadden we een lol.

Ik had misschien zelfs wel een paar woorden over gehad voor die week dat Joosdt meer dan woest door het appartement heen stoof omdat hij diep gekwetst was door een vrouw. Jongens, jongens; wat hebben we daar later hartelijk om gelachen. Luid scheldend zat meneer zijn esthetisch verantwoorde Apple toestenbordje naar de tering te hakken. Vooral de enter-toets had er vreselijk onder te lijden. Al zijn woede en verdriet paste precies in een flesje Jupiler waar hij na de woorden "Ik ga slapen..." binnen 3,4 seconden zijn maag mee had gevuld.

Dat was een beetje in dezelfde week als mijn eerste echte ontmoeting met mijn Antwerpse collega's. Och man; een half boek gevuld met lulverhalen had ik al klaarliggen over die avond. Alleen de Haka, die ik als woest beschonken Maori voor de ogen van mijn nieuwe collega's ten tonele bracht, was al meer dan een hoofdstuk waard.

Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik de avond eenzaam eindigde in een café waar de harde kern van het Vlaams Blok graag een blond biertje drinkt. De rest van de avond heb ik mijn racistische vrienden de oren van het hoofd lopen janken met de vraag of ik de volgende keer mijn Koreaanse vriendinnetje mee mocht nemen. Nadat ze daar verbazingwekkend positief op reageerden probeerde ik de dunne fascistische grenzen van mijn Vlaamse vrienden op te zoeken met de vraag of mijn Marokkaanse vriend dan misschien ook welkom was.

Het antwoord moet ik jullie schuldig blijven want ineens was het de volgende ochtend en ik werd wakker op de bank, volledig in gisteravond-tenue, met een Vlaams vlaggetje in mijn hand en een kater op mijn schoot. Dit had ik ook graag allemaal willen vertellen. Maar helaas; jullie zullen het nooit lezen, want er zijn mensen die vinden dat dit soort humor niet kan samengaan met het bouwen aan een volwassen toekomst waarin je geacht wordt je te gedragen.

Lang lang weekend

2007-07-04T16:35:00.000-07:00

OK OK ik heb al ruim twee maanden niets van me laten horen en iedereen zeikt hierover nu de oren van mijn kop. Ik had gewoon niet veel te vertellen aangezien ik in die twee maanden tijd geen ene flikker heb uitgevoerd en dat beviel me eigenlijk prima.

Toegegeven; het eerste weekeinde na mijn stage in Brussel begon zelfs mij op een gegeven moment te vervelen. Dit weekend duurde dan ook ruim een maand. Van 27 april tot en met 28 mei om precies te zijn. Na dit oneindig lange weekend werd het tijd voor vakantie; want vergis je niet. Niets doen is erg zwaar. Zoals een wijs man -nee ik niet- ooit zei: "Het moeilijke aan niets doen is dat je nooit weet wanneer je ermee klaar bent."

Een vakantie was daarom precies wat ik nodig had. Twee weken met Cynthia op een scootertje door de Kretenzer bergen crossen om vervolgens het koude weer -een graad of 25- te trotseren op het strand. Ik maak geen grapje als ik zeg dat 25 graden nogal aan de frisse kant is. Nog geen anderhalve week later plofte er namelijk een ongenadige hittegolf neer op Griekenland en Turkije. Een hittegolf die tijdens zijn zeven dagen durende hoogtepunt temperaturen bereikte van een graad of 49....in de schaduw.

Maar, zoals gezegd reden wij begin juni nog rond met lamswollen skimutsen en fleece teenwarmers. Door de extreme kou was ook plots het dragen van een helm geen vervelende last meer. Bovendien ben je tegenwoordig zelfs in het Europese derdewereldland Kreta 'gewoon' verplicht om een helm op je kanis te hebben. Dit was twee jaar geleden ook al verplicht, maar ja, in die tijd kon je nog na een kusje aan oom agent zonder financiële schade je weg vervolgen. Tegenwoordig kost dit kusje toch al gauw een kleine €300. Dat zijn me iets teveel knaken voor een beetje herenliefde.

Na mijn vakantie en twee wederom vrij vruchteloze weken verder mochten wij twee dagen geleden dan eindelijk beginnen aan onze langverwachte, volgende stage. In Antwerpen. Vlakbij ons appartement. Vlakbij de kroeg. Vlakbij de hoeren. En nog meer voor reclamestudenten onmisbare "Vlakbij-dingen".
Het is niet alleen vlakbij van alles, maar het is ook een leuk, jong, creatief bureau met zo op het eerste gezicht veel warmere mensen dan bij het soms wat kille, afstandelijke bureau in Brussel.

Vanaf vandaag zal ik dus proberen om weer met enige regelmaat onnozele verhalen de deur uit te schoppen. Dat jullie het even weten.

Iedereen rot op…

2007-04-24T17:14:00.000-07:00

Mijn broertje gaat vandaag voor drie maanden op zoek naar de zomer, de winter en de herfst aan de andere kant van de wereld;
Marieke gaat weer een hele zomer in Kreta de chefkok uithangen en een stel alcoholisten, waar ik in een kleurrijk verleden Nieuw-Zeeland onveilig mee heb gemaakt, zitten weer in landen die ik alleen ‘s nachts in mijn bed kan bezoeken.
Op zich gun ik iedereen die nu begint aan verre-, of vooral lange reizen een supertijd hoor, maar tegelijkertijd ben ik gifgroen van jaloezie.
Wanneer heb ik nu eindelijk eens geld genoeg om overal lekker schijt aan te hebben?

“Ik zit weer in mijn periode” zou ik haast willen zeggen. Zo’n periode dat er weer er een hoop staat te gebeuren, maar nog volkomen onduidelijk is ‘wat’.
Ik heb in ieder geval de komende weken een aantal dingen om naar uit te kijken.

Zo is er het einde van mijn stage, vervolgens de altijd heftige koninginnedag en vandaag is er mijn broertje die begint aan zijn wereldreis –maar dat is vooral leuk voor hem dus.
De week daarna komen Jenny & Günther nog even langs met Luca, mijn twee maanden jonge neefje die ik nog nooit eerder 'live' heb gezien.

Half Mei vliegen zij weer terug naar Kreta en Cyntje en ik volgen twee weken later. Want na die ontzettend vermoeiende stage van wel vier maanden kan ik me niet voorstellen dat er iemand op deze aardkloot rondloopt die een paar weekjes rust aan het strand meer verdient dan ik.

Oma
Ondanks al het leuks dat voor de deur staat wilde ik toch nog wel iets kwijt over vorige week. Er is vorige week ook nog iets gebeurd waar helemaal niemand ooit naar uitkijkt.

Vorige week maandag is mijn oma na een lang en verdrietig weekend op tachtigjarige leeftijd overleden.
Haar éénentachtigste verjaardag mocht ze op een maand na niet meer meemaken.
Mijn opa was voor haar verjaardag al allerlei dingen aan het regelen in het verzorgingstehuis. Hoe oud je ook bent; het komt altijd onverwacht.

Mijn twee maanden oude neefje Luca mocht ze ook niet meer zien. En zo is er natuurlijk nog een hele lijst met dingen die niet meer zo mochten zijn; dat is zo, dat is nu eenmaal altijd zo, maar dat maakt het niet gemakkelijker.

Dat ze de mooie leeftijd van tachtig jaar heeft mogen halen en dat mijn opa nu misschien wat rust vindt omdat hij heel erg leed onder haar ziekte van Alzheimer maakt het ook écht allemaal niet makkelijker.

Het verdriet van mijn opa heeft mij verschrikkelijk geraakt. Het verdriet van iedereen eigenlijk; vooral ook van mijn moeder en mijn ooms, maar ook het verdriet van de andere kleinkinderen en de rest van de familie.

Mijn opa en oma kenden elkaar al ruim 74 jaar. Vanaf dat ze zes jaar waren. Vanaf dat ze bij elkaar in de klas zaten op de lagere school en mijn oma het zo zielig vond dat mijn opa altijd ongenadig op zijn lazer kreeg van de leraar.

La Familia
Mijn familie is niet altijd even gemakkelijk voor elkaar; een hoop gezeur om niets waar ik mij dan weer het liefst afzijdig van hou door iedere verjaardag te skippen.
Maar de afgelopen week toen iedereen verdronk van verdriet zag ik ook weer de kracht van mijn familie. Het verdriet er uit lachen; of het verdriet gewoon uitlachen.

Zo was er afgesproken dat wij zelf de kist zouden dragen. De vier zoons en de twee oudste kleinzoons –waaronder ik. Mijn broertje liep achter ons met een nogal gewichtige krans.
Dit zorgde vooraf al voor de nodige hilariteit.

Mijn oom Jan vroeg zich bijvoorbeeld af wat hij geacht werd te doen als zijn broek halverwege de begraafplaats naar zijn hielen zou zakken. De laatste meters naar het graf zouden met die hele kleine pasjes wel heel erg lang gaan duren.
Een ander maakte zich weer voornamelijk zorgen over het niet in de maat lopen en het commentaar van de ervaren uitvaartbegeleiders dat hierop zou volgen. Iemand stelde voor om in dat geval de kist maar even in de berm te zetten en een potje te gaan matten met die doodgravers.

Tijdens het dragen van de kist, wat wij eervol en respectvol voor onze rekening namen, werd er door ons een straf tempo aangehouden. Ons tempo lag zelfs zo hoog dat wij de gehele groep aanwezigen achter ons als een wielerpeleton met tegenwind op een lang lint trokken.

Ook bij de kistdragers zelf begon de te hoge snelheid er al rap in te hakken. We werden door de grijze jassen gesommeerd te stoppen. Ik hoorde vervolgens de oom in de achterste linie informeren of het met degene voor hem nog wel ging. Als antwoord klonk er slechts wat moeilijk gekreun en binnensmonds gevloek.
Mijn oom Dick die achter mij stond liep flink te verzaken waardoor het voor de overige vijf dragers ook niet gemakkelijker werd. Om de paar meter voelde ik een flinke schop tegen mijn hiel of kuit gevolgd door een welgemeend “sorry”, of “oh sorry Ron”.
Tenslotte werd mijn broertje verweten dat hij halverwege met die loden bloemenkrans op de kist was geklommen om zo als een lui varken mee te liften naar het graf.

Natuurlijk was het op de begraafplaats geen lachen, gieren, brullen. Pas later toen iedereen bij opa thuis was werd de ergste spanning van een week vol verdriet verzacht met grappen waar mijn oma waarschijnlijk nog het hardst om had gelachen.

Mijn uitzicht in Antwerpen

2007-04-13T01:44:00.000-07:00

Wie wil er nu niet naast mij wakker worden...

Harde werkers

2007-03-26T09:31:00.000-07:00

Wij hebben ons vandaag -in tegenstelling tot wat deze foto doet vermoeden- de benen uit het bovenlijf gewerkt. Rond vijf uur vanochtend kreeg ik het al aan de stok met mijn wekker. Op dat tijdstip ben ik meer dan bereid om dat kloteapparaat van een paar nieuwe functies te voorzien. Na het hevige gevecht met mijn wekker droop ik met een handdoek tussen mijn benen af naar de douche en heb me overgegeven aan mijn grijze ritme.

StuBru commercial

2007-03-16T09:59:00.000-07:00

Ongeveer anderhalve week geleden mochten Joosdt en ik de opnames van een StudioBrussel commercial bijwonen. De laatste keer dat ik in een tv-studio ben geweest was bij "de Grote Meneer Cactus Show". Dus het was de hoogste tijd om eens een kijkje te nemen voor het geval wij een briljante commercial bedenken die ook daadwerkelijk uitgevoerd gaat worden.
Op de foto staat de hele groep, acteurs, crew en begeleiders van sommige acteurs -voor een aantal geen overbodige luxe. Het was niet alleen voor ons echt een gerse dag; ook voor de acteurs was het als een dagje Efteling.

Ron als WWF-strijder

Stokdood

2007-03-14T07:15:00.000-07:00

Het was heerlijk weer vandaag; zo heerlijk zelfs dat ik zonder trui of onderbroek over straat kon gaan op zoek naar een bijzondere bakker die mij voor plus minus vijfenzestig cent een Frans stokbroodje wilde verkopen, wel in tweeën gesneden uiteraard, want een Frans stokbrood in één stuk is ook meteen zo'n lang, onhandig ding om mee door de ghetto van brussel te wandelen; voor je het weet denken ze dat je in je Franse stokbroodje een dubbelloops jachtgeweer verbergt en duwt één van de chronisch werkelozen ter zelfverdediging een afgeknipte Glock .45 in je nek, of zoals bij Joosdt gebeurde; ze plegen een poging tot doodslag met een oude, ingedeukte, mat zilveren peugeot 309; ja het is zeker geen pretje om zo tussen de middag even een Frans stokbroodje te halen daar in de achterstandswijken van Brussel, desalniettemin was het heerlijk vertoeven onder de Belgische zon vandaar dat wij dit nu even vieren met wat overwerk en een Jupiler; dit terwijl we eigenlijk meer zin hadden in een Duveltje, maar dat werd ons te prijzig aangezien wij genoodzaakt werden inkopen te doen bij een Pakistaanse avondwinkel omdat de gewone supermarkten in Antwerpen al voor acht uur de luiken hadden gesloten. Klootzakken.

Arme illusies

2007-02-19T09:42:00.000-08:00

Een paalzitter doet er alles aan om een plekje in het Guinness book of records te veroveren. Als beginnende reclamepipo doe je je stinkende best om zonder de pijn in je reet van een paalzitter met briljante ideeën prijzen te winnen zoals bijvoorbeeld een Cannes Lion; of in ieder geval een eervolle vermelding in één of ander blad voor lelijke creatieven.
Je doet er alles aan om de van tevoren gedroomde prijzen binnen de door jezelf gestelde en onhaalbare eerste maand op de schoorsteen te laten glimmen.

Helaas; we hebben nog geen leeuwen, lampen en hoedjes gewonnen.
Hiermee wil ik niet zeggen dat die eerste maand nutteloos was; integendeel, de laatste weken heb ik na jaren eindelijk weer het idee wat geleerd te hebben. Dat er nog geen briljante baanbrekende en belachelijk bezopen campagnes uit onze alcoholistische koppen zijn gerold is slechts jammer.
De druk is eraf. Nu komen er weken dat we zonder stoom uit onze oren mogen dromen over een kast vol trofeeën.

Antwerpen bevalt. Ja het bevalt. Al mijn knuffels heb ik na twee weken over laten vliegen vanuit Schiedam, want ik kon niet wennen in de stad van bier, bling-bling, hoeren en bling-bling-hoeren.
Voor Joosdt –mijn grote vriend, huisgenoot, lotgenoot en wederhelft van JOOSDT&CO- was Antwerpen vrijwel direct zijn ‘thuis’ waardoor hij binnen de kortste keren met een onverstaanbare zachte ‘g’ liep te koeren over het heerlijke bier in al die mooie kroegen.

In een ultieme poging mijn draai te vinden in Antwerpen besloot ik mij ongans te zuipen aan Belgische blonde. Deze dappere poging eindigde schommelend en draaiend op de klanken van Oasis’ Wonderwall die wij mee stonden blèren op het karaokepodium van de nachtchinees. Onze metgezellen waren twee akelig gierige Belgen met verroeste gouden keeltjes. Dom waren onze nieuwe landgenoten allerminst; ze hebben geen stuiver aan ons gespendeerd. Deze twee figuren -en een gore ouwe hippie die met zijn onverstaanbare, speekselspuitende spraakgebrek alles uit zijn huig haalde om mijn bier zo onsmakelijk mogelijk te maken- waren er de oorzaak van dat mijn portemonnee aan het einde van de avond gevuld leek met helium.

Behalve de financiële schade die wij opliepen deze avond kregen wij ook een flinke aanranding tegen onze geloofwaardigheid te verwerken. De doodnormale werkdag die na deze donderdag volgde moest drastisch worden ingekort aangezien de nadorst pas tegen elf uur onze ogen open trapte. Vijf en een half uur later dan gepland schoven wij in de ghetto van Brussel uiteindelijk onze bureaustoel aan.

Het commentaar viel mee. Een staande ovatie bleef natuurlijk uit, maar iedereen leek er vrede mee te hebben dat den Ollanders even hardhandig kennis hadden gemaakt met het Belgische engelenzeik; Duvel. Bier gebrouwen door Moses himself.

Dit klinkt misschien onwaarschijnlijk dus ik zal het iets aannemelijker maken door je voor te stellen aan wat collega’s.

Eén van de creatief directeuren leek een verdrietig verhaaltje te gaan vertellen over een hondje dat jaren geleden bij zijn opa woonde. Mijn creatief directeur was als jonge jongen altijd erg aangedaan door het arme beestje dat bij opa thuis zijn hele leven met een veel te kort lijntje aan de keukentafel zat vastgebonden. “Het beestje had geen leven” zo zat hij tijdens een diner met andere collega’s te verkondigen. “Ik heb uiteindelijk besloten om het arme beestje toch een pleziertje te gunnen en hem letterlijk `een handje te helpen´ met zijn troosteloze, seksloze leventje.” Dit zijn zo ongeveer de woorden geweest waardoor de helft van de aanwezigen uit pure verbazing en afschuw het bestek op tafel liet kletteren en de onderkaak van een aantal anderen met een doffe klap het bestek achterna ging. Twee mensen aan tafel hielden wél hun gemak. Het waren de twee andere directeuren die zich met een welgemeend “Aaach, maar dat is toch lief!” achter hun collega schaarden.

Je begrijpt dat deze heren niet snel onder de indruk zijn van een stel jochies dat niet met pils overweg kan.

Vandaag was minder interessant, maar als kwijlerige half aangevreten pindarotsjes die langzaam maar zeker naar de onderkant glijden van een vieze grijsgele hippiebaard is toch ook deze dag weer voorbij gegaan. Dit lijkt negatief, maar als je het ergens naar je zin hebt is het juist heel aangenaam dat de tijd niet zo vlot gaat.

Mag ik deze dans van u...

2007-02-06T08:51:00.000-08:00

Elke ochtend om zeven uur zevendertig passeert ze mij weer; een vrouw met benen van elastiek.
Terwijl ik het tijdstip van de wekker nog voel branden op mijn netvlies; baan ik mij een weg door de domme Belgen richting het Centraal Station van Antwerpen. Iedere morgen sinds het overlijden van mijn fiets speelt het volgende tafereel zich om precies zeven uur zevendertig voor mijn half geopende ogen af.
Na de overlevingstocht door het drukke verkeer op en rond de Rooseveltplaats loop ik de Statiestraat in. In dit met neonlampen versierde buurtje naast het station bevinden zich de echt foute kroegen en nachtclubs. Zelfs op dinsdagochtend om zeven uur zevendertig kan iedereen die hier loopt onderweg zijn naar bier, of seks. De eerste keer dat ik haar zag ging ik er daarom ook zonder meer van uit dat ze al anderhalf jaar verkering had met Johnny Walker. Haar gezicht heeft er alle schijn van; bovendien heeft ze elke vorm van controle over haar benen verloren. Bij iedere stap lijken haar knieën naar de verkeerde kant te breken en haar enkels elkaar aan te vallen. Na een aantal dagen slaat bij mij de twijfel toe. Het lijkt toch zeer onwaarschijnlijk dat zo een beneveld iemand haar dag kan indelen met het ritme van een grijze forens. Waar zou ze dan in godsnaam heen gaan vraag ik mij af. Naar haar werk? Ik twijfel wederom. Terwijl ik een geschikt, of juist hilarisch baantje voor haar verzin bereikt ze na vijf voorover vallende meters het volgende paaltje dat haar wat houvast biedt. Morgen als ze weer langs me dartelt met het schrapende geluid van haar hakken over de Antwerpse keien zal ik mezelf wederom onnodige dingen afvragen; hoe laat ze ’s ochtends op moet staan om haar spaghettibenen in die strakke broek te krijgen bijvoorbeeld.
Het is bot om zo over iemand met motorische gebreken te denken, maar het is dan ook een bijzondere verschijning. Nog nooit heb ik iemand gezien die zo hardnekkig een rolstoel weigert.

Funfares van Eurolines

2007-01-17T10:09:00.000-08:00

Half elf 's avonds worden we door mijn broertje achtergelaten bij metrostation Capelsebrug in Capelle aan den IJssel. De in mijn ogen meest grijze, grauwe en kille plek van Nederland. Echt verschrikkelijk. Het was koud, nat en de wind was sterk genoeg om mijn volgestouwde rugtas bijna over de grote kale vlakte te lanceren. Een vlakte die naar mijn idee helemaal niet groot en kaal hoorde te zijn. Er had toch minstens één bus moeten staan; onze bus.

Begin december 2006 heb ik samen met Cynthia een weekend door Parijs gewandeld. Om hier te komen besloten we een bus van Eurolines te nemen. De Thalys was onze eerste optie, maar doordat wij kort van tevoren wilde boeken had deze trein zich uit onze markt geprijsd.

Parijs was super. Echt alles wat ik van Parijs van te voren had verwacht, maar dan meer, mooier, leuker, romantischer en nog meer van dit soort superlatieven. Waar geen superlatieven voor te vinden zijn dat is de bus er naartoe.

Via het noodnummer van Eurolines, dat ik had weten te bemachtigen via Joeri, kreeg ik te horen dat het spijtig was, maar dat wij ongeveer 12,2 kilometer verwijderd waren van de juiste opstapplaats; namelijk Kruisplein in Rotterdam Centrum. Volgens het stuk onnozel aan de andere kant van de lijn een typisch geval van: "Jammer, maar helaas."

Ik dacht het even niet. Wij zijn in de metro gesprongen in een poging de bus toch te halen. Eenmaal aangekomen op metrostation Beurs zijn we ons de blaren gaan rennen. Door een sprint waarop menig atleet jaloers zou zijn; wisten we de halve binnenstad binnen enkele minuten af te leggen.
Met Kruisplein in het zicht klonk er een "Hallelujah!". De bus was te laat en stond nog midden op de juiste opstapplaats te laden. Als allerlaatste mochten we aan boord. Voor heel even leek dat een mooi moment.

Ik had de drempel van de bus nog geen halve meter gepasseerd of ik werd bevangen door een lucht van bedorven zweet, verteerde knoflook en andere zurige aroma's. Het was alsof er in de bus een orgie van drie weken oude vaat aan de gang was.

Het moest maar. Er zat niets anders op. Het weekend zou geweldig worden; dat laat je toch niet verpesten door de eerste de beste tegenslag. Die lucht zou wennen; net zoals je went aan een strontlucht als je je er wat langer in begeeft.

Nadat ik een man met de dood van zijn gehele familie had bedreigd om maar naast Cynthia te kunnen zitten kwam ik tot rust. De lucht raakte vertrouwd en de bus was onderweg. Het kwam allemaal goed. Ik schopte mijn schoenen half uit en liet me in de buitengewoon oncomfortabele zitting zakken als was het een Chesterfield.

Eenmaal op de snelweg hing er al snel een rode gloed aan de voorkant van de bus. Ik liet mijn hoofd enigszins schuin naar rechts hangen en constateerde dat de rode gloed het gevolg was van een oneindige rij remlichten voor ons. Godzijdank! De enige dikke file die op dat moment als een taaie sliert door het land slingerde bevond zich recht voor ons. Wij sloten geduldig achteraan.

Nu kreeg ik alle gelegenheid om de inhoud van de bus in het rode licht te bestuderen en dit maakte de busreis er niet leuker op.
Naast mij zaten twee gasten waarvan ik zeker wist dat ze plannen zaten te beramen die de Parijse metro knallend het nieuwe jaar in zou leiden. Vóór mij zaten twee hongerlijders uit een Afrikaans land met een dictator die last heeft van overgewicht te ruziën om een stukje Sultana dat werd gelanceerd vanuit mijn mond na een vloek tijdens de eerste file. Schuin voor mij een meisje dat eruit zag alsof ze behoorlijk onaangenaam zou kunnen gaan ruiken. Ik zat gelukkig net ver genoeg om dit niet aan den -ranzige- lijve te ondervinden. Ergens in mijn buurt zat waarschijnlijk ook een alcoholist. Er hing in de bus namelijk bij vlagen een penetrante, twee dagen oude whisky walm. Normaal zou ik in zo'n geval zelf ook hoog op het verdachtenlijstje staan; ik heb gisteravond echter keurig pils gedronken. Nee, het is die knakker naast me. Gatverdamme! Telkens wanneer hij hoest stijgt míjn promillage met nul komma vijf.

Nadat de helft van de bus in slaap was gesust door het gemeenschappelijk stijgende promillage wist ik dat de vijf uur die we nog voor de boeg hadden heel erg zwaar zouden worden.

Om jullie een hoop posttraveltrauma te besparen, want dat doe ik graag; wil ik vooral benadrukken dat je op tijd de Thalys moet boeken, of een hele goede fiets moet kopen. Maar bestel vooral NIET het goedkope kaartje van Eurolines.

Allemaal muurtjes

2007-01-17T06:05:00.000-08:00

Sinds een dag of zeven ben ik inwoner van Antwerpen. Afgelopen weekend heb ik weer doorgebracht in Nederland, het accent is dus weggewerkt. Ik heb nog niet echt een gevoel dat past bij iemand die sinds kort zijn vleugels heeft uitgeslagen en op de drempel van de grote mensen wereld staat. Nee, die drempel is een meer een grijs muurtje waar ik keihard met mijn linker knieschijf tegenaan ben geknald.

Het hele gebeuren begon al scheef door een griepje dat mij ruim twee weken geleden ongenadig hard omver beukte. De laatste keer dat een griepje dat voor elkaar kreeg waren Cavello's en Nike Air Max nog kankerlauw. Door dit nare griepje moest ik dus met de pest in mijn lijf verhuizen en vervolgens half vergaan de eerste dagen van mijn nieuwe werk door zien te komen.

Deutsche Bahn
Halverwege de week word je dan geconfronteerd met allerlei dingen die grote mensen voor hun kiezen krijgen als ze meer dan een gezellig weekendje Antwerpen doen. Ik zal jullie niet vervelen met details van de dingen die nog geregeld moeten worden, maar het is bureaucratie dat ons dwarszit. Dit en een paar in de oorlog naar België vertrokken NSB'ers, want iets anders kan die verschrikkelijk nare man achter de balie van de Belgische nationale spoorwegen niet zijn. Nou ja, misschien Hitlerjugend; mocht ik er een paar jaartjes naast zitten met zijn leeftijd.
Die man beantwoordde al mijn vragen al halverwege de vraag met een bijtend "NEEN!" of "NEIN!" Dat verstond ik niet precies.

Verder kun je pinnen met een Nederlandse bankpas hier wel vergeten. Ik kan zelfs in het kleinste boeren teringdorp van Oost-Afghanistan geld uit de muur trekken met een versnipperde Postbank kaart, maar hier wordt mijn gloednieuwe onbekraste pinpas steevast uit de muur gekotst. Er is in België op zaterdag ook werkelijk niets open. Geen gemeentehuis, geen bank, alleen hoerenhuizen en wat kledingwinkels. Een Belgische bankpas -en dus geld uit de muur- zit er voorlopig nog niet in.

Nog een muurtje
Op het werk (lees; stage) verliep het begin ook wat moeizaam. Wij zijn als Nederlanders gewend aan spontane, mensen die niet op hun mond zijn gevallen. Of zoals de Belgen het zien; luidruchtige, arrogante Hollanders. Het was even wennen toen wij hier vorige week tegen een bureau werden geschoven zonder dat er ook maar iemand zich voor kwam stellen. Wij voelden ons als twee nieuwe potplantjes die buitengewoon onopvallend in een kozijn waren geplaatst. Niemand zou ons spraakwater geven. We zouden een stille, onopvallende dood sterven.
Ja dag! Na een uur zijn we zelf maar wat te zuipen gaan halen; en verdomd! Achter het veilige muurtje bij het koffieapparaat kon zomaar tegen ons gepraat worden. In een amper verstaanbaar accent werd er toch echt iets over de koffie, of het weer gezegd. Rare mensen die Belgen. Praten tegen plantjes.
Nu zijn we een week verder en iedereen lijkt over de ergste sociale stoornissen heen dus af en toe vliegen er zomaar conversaties over bier door het bureau. Zodra we over scheten, seks en nog meer bier gaan praten is het net als thuis.

De trijn is fijn
Ik weet niet hoe jullie erover denken, maar ik vind reizen met de trein het meest relaxte dat er is. Er zijn echter van die momenten dat je het gehele spoorwegnet wilt voorzien van een mooi laagje C4 explosieven. Zondagavond was ik van plan de laatste trein terug naar Antwerpen te nemen. "Voor mij geldt: of zondag de laatste, of maandag te laat".

Ruim op tijd reden wij dus weg van huis. Echt ruim op tijd. Je houdt op zo'n moment geen rekening met idioten die vlak voor je neus de hele kaartautomaat gaan bestuderen. Ook had ik er geen rekening mee gehouden dat ik zelf net zo'n grote domme lul zou zijn. Het goede kaartje uit het apparaat toveren bleek voor mij een onmogelijke opgave. Op het moment dat het goede kaartje eindelijk tevoorschijn kwam reed mijn trein al de ghetto van Brussel binnen. Mijn goede kaartje was waardeloos geworden dus kon ik de volgende dag weer dokken en nu het volle pond.

Lekker lezen doe je in de trein.
Toch blijft de trein mijn favoriete vervoermiddel. Ik heb speciaal voor treinreizen een boek gekocht. Het lijkt namelijk voor je gevoel allemaal een stuk vlotter te gaan waneer je leest. Dertig minuten vertraging, of dertig pagina's lezen; het klinkt gewoon positiever. Gisterochtend in de trein Antwerpen-Brussel zakte ik heel comfortabel in een knetterharde, nepleren, houten zitplaats van de tweede klasse. Vol verwachting als een klein kind in de dierentuin keek ik uit naar wat de gestoorde hoordpersoon in mijn boek nu weer zou uitvreten.
Ik had toen nog niet door dat ik mijn dure zithoek deelde met een aantal volslagen krankzinnigen. Lekker lezen zou vandaag een zware opgave worden; dat werd me al snel duidelijk. Het meisje dat links van mij zat had naast haar gothic-idioterie nog een achterlijk trekje. Ieder licht vezeltje moest en zou verwijderd worden van haar volledig zwarte outfit. Als een bezeten Swiffer Duster schuurde haar kleurloze, pezige handen ieder vezeltje van haar jas, tas en broek. Ik werd hier echt strontnerveus van en ik was gelukkig niet de enige. Recht tegenover deze vriendin van Magere Hein zat een oudere vrouw te breien. Hoe sneller die bezeten vingers de pluisjes op de zwarte stof te lijf gingen; hoe sneller de naalden van de zenuwenbreier tekeer gingen. Zoals je begrijpt; ik ben geen woord verder gekomen in mijn boek. Gelukkig was daar dan eindelijk station Brussel Centraal de centrale verzamelplaats voor nog meer debielen, bedelaars, alcoholisten, drugsverslaafden, of een combinatie hiervan. De trein stroomde leeg en uit mijn coupé stapten een vrouw met een inmiddels drie meter lange sjaal, een meisje dat waarschijnlijk liever onder dan in de trein zat en een jongen die op deze manier aardig analfabeet begint te worden. Ooit lees ik mijn boek uit...

Antwerpen, Sydney, Zaltbommel
Na een week leer je alles een beetje kennen. Na drie, soms zelfs vier keer dezelfde fout maken in de metro, of trein kom je erachter hoe het wél werkt. Zo weet ik nu dat ik niet moet rekenen op de laatste zondagse trein naar Antwerpen; maar bijvoorbeeld ook dat er iedere dinsdag brood wordt uitgedeeld aan de zwervers van station Brussel Centraal -handig voor een student met een gat in zijn hand. Ook weet ik dat regen overal hetzelfde is. Waar ter wereld je ook bent, regen is gewoon kut.

Alweer die moffen...

2006-11-24T16:11:00.000-08:00

21 november, bijna 21 graden en het regent alsof het heelal is gesmolten. Vorig jaar rond deze tijd had ik zwarte, afgestorven handen en voeten van de vrieskou. Volgend jaar rond deze tijd dobber ik in mijn zwembroek op een tsunami ergens boven het Ruhrgebied; Nederland is compleet weggevaagd. Als ik weer met beide benen op de grond sta en mijn kruis heb afgedroogd spreek ik Duits. De moffen hebben gewonnen.

Morgen mogen we stemmen, maar waarom heeft iedereen het over wie het met wie doet in plaats van de écht dringende zaken. Daar gaat het toch om: "Wie spiegelt mij het leukste leven voor?"

Ik gá morgen stemmen. Maar op wie, geen idee.

21 nov 2006, 22:57

Oma's fiets

2006-11-24T16:10:00.000-08:00

Zo, daar zit ik weer....op de bank met mijn poten op tafel en mijn achterste op mijn vaste en inmiddels versleten plekje. Ik zit me af te vragen hoe ik het mijn vader moet vertellen dat we van nu af aan iets meer ruimte hebben in de schuur.

Ik vond het namelijk nodig om de mooie paarse Gazelle van mijn moeder ruim anderhalve week aan een playmobil-slot op het station in de kou te laten wachten op mijn komst. Daar had mijn mooie fiets geen zin in. Mijn fiets heeft besloten een andere warme schuur op te zoeken zonder mij op de hoogte te stellen van deze verhuizing.

Er worden in Nederland jaarlijks ruim een miljoen fietsen illegaal van een nieuwe schuur voorzien. Probeer dit mijn vader maar eens wijs te maken. Het is wat hem betreft zonder meer mijn schuld; degene die mijn moeders mooie paarse Gazelle mee naar huis heeft genomen heeft er volgens mijn vader niets mee te maken. Ik had haar volgens hem gewoon eerder naar huis moeten brengen. Om mijn vader te tonen dat de fiets mij aan het hart gaat heb ik besloten om de ontvreemding van mijn moeders mooie fiets openbaar te maken.

Ik zal hier beginnen.

Het betreft dus zoals eerder al vermeld een mooie paarse Gazelle dames fiets -van mijn moeder. Oké, de tweewieler vertoonde wat uiterlijke gebreken, maar ze bracht me altijd naar waar ik zijn moest; soms de kroeg en soms.....de andere kroeg twee trappers verder.
Zo had mijn moeders mooie paarse Gazelle een lelijke open wond op het zadel, geen licht, geen lucht in de achterband en ook van een jasbeschermer ontbrak sinds de laatste week ieder spoor. Mocht de nieuwe eigenaar mijn moeders mooie paarse Gazelle ook daadwerkelijk gaan gebruiken, dan is deze makkelijk te herkennen. Er zat namelijk een slag in het achterwiel die ervoor zorgde dat je achterste heftiger heen en weer zwaaide dan tijdens het WK Hoela-hoepen. Bovendien trapte het ding zo zwaar dat ik liever de roltrap achterstevoren naar het topje van een wolkenkrabber zou nemen dan deze fiets windje mee richting de supermarkt. Ik vraag iedereen dus te letten op een overdreven heupwiegende en afgepeigerde fietser; waarschijnlijk onderweg naar een kroeg. (De enige logische bestemming als je er zulk soort bizarre inspanningen voor over hebt.)

Tenslotte nog een kort oproepje aan de moffen (Ik mag geen Duitsers zeggen van mijn oma).

Ik wil hen nergens van beschuldigen; behalve uiteraard wat dingen die we beter niet meer kunnen oprakelen. Slechts een kleine gunst is alles dat ik van ze verlang. Ik heb namelijk begrepen dat er nogal wat oude opoefietsen in Duitse handen zijn, daarvan wil ik er bij deze eentje terugvorderen om zo mijn vader enigzins tegemoet te komen. Bovendien zou dit wel eens wat goodwill kunnen kweken bij mijn oma.

26 Oct 2006, 20:04

Voetballen op zondag

2006-11-24T16:09:00.000-08:00

"Ron, eruit!"

Mijn broertje staat onderaan de trap en gromt enigzins geïrriteerd richting het stinkende hol waar ik lig te slapen. Het is kwart voor elf geweest op deze grijze zondagochtend. Ik heb niet het idee gisteravond veel te hebben gedronken, maar mijn kater zegt van wel. Met gezonde tegenzin rol ik van mijn bed; op weg naar een kraan om maar zo snel mogelijk die smaak van rottend speeksel weg te kunnen spoelen. Dit tafereeltje herhaalt zich zo ongeveer iedere zondag gedurende het voetbalseizoen. Na een kleine verlenging van mijn coma onder de douche ben ik klaar om mijn voetbaltas in te pakken. Als ik geluk heb zijn mijn spullen van de zondag ervoor reeds verwijderd. Heb ik minder geluk dan vind ik de beschimmelde en half vergane resten van boxershorts, of andere onherkenbare stukken textiel.
NIET bevorderend voor mijn toch al wankele humeur.

Op weg naar Hermes DVS. "Een klasse club!" zo luidt de slogan van Hermes die volgens mij meer slaat op het cricket gedeelte van de club.
Onderweg is de kans groot dat we teamgenoten tegenkomen. Ze zijn te herkennen aan het volslagen goddeloze gedrag tussen de vrome zondagsrijders. Vandaag is het niet anders. We worden ingehaald door een rood, wild stuiterend autootje met vijf inzittenden die hoogstwaarschijnlijk niet door de blaastest zullen komen. De bestuurder zit headbangend achter zijn stuur met een gouden glitterpruik op zijn kop; een andere feestneus probeert op de achterbank in zijn eentje een polonaise op gang te krijgen; terwijl weer iemand anders tot aan zijn heupen uit het raam hangt om aan de shoarma-lucht van zijn medepassagiers te ontkomen.

In de kleedkamer, ongeveer tien minuten voor aanvang van de wedstrijd, zitten zeven man elkaar met rood doorlopen ogen aan te staren. Er worden wat herinneringen van de vorige avond uitgewisseld en iedereen begint zich langzaam maar zeker in de hemelsblauwe Hermes outfit te hijsen.
Degene die deze week de shirts heeft gewassen is voor de komende vijf minuten het mikpunt van sarcastische opmerkingen. De één vraagt zich af waarom het remspoor van de week ervoor nog te zien is, terwijl voor een ander de keurig opgevouwen shirtjes hét bewijs is dat er een homo in het team zit.

Vijf over twaalf. We staan op het veld; met zijn zevenen, dus nog altijd vier man tekort. We zakken op het veld ongeveer tot aan onze edele delen weg in de blubber. De tegenstander wordt ingelicht over het ontbreken van de resterende spelers. Ze lijken ons totale gebrek aan discipline te respecteren en amuseren zich over het feit dat ze vandaag tegen een stelletje alcoholisten voetballen. Aangezien we nog wat tijd krijgen van onze vrienden beginnen we aan een warming-up. Deze bestaat uit tien baantjes rugcrawl door de modder en vijf bommetjes in het zestienmetergebied. Daarna doen we nog wat met de bal. Op het moment dat niemand het meer verwacht verschijnen daar ineens de laatste leden van Hermes 6. Ze besluiten rustig aan te doen en wensen vooral niet opgejaagd te worden. In polonaise stampen ze vervolgens richting de kleedkamer. Een kleine tien minuten later betreden de laatste vier amateurs het veld.
Het is dan kwart over twaalf geweest; de wedstrijd kan eindelijk van start gaan. We zijn vele malen beter. Ze worden aan alle kanten voorbij gelopen en we poorten ze zelfs tussen hun tenen door. Het staat al snel één tegen nul. Hierna kent Hermes 6 een kleine dip, waardoor het nog veel sneller één tegen één staat. De wedstrijd blijft lekker in evenwicht, al moet gezegd worden dat de mooiste combinaties en de meest vloeiende aanvallen van onze kant komen.

Het is rust. De helft van het team heeft nu zo'n last van nadorst dat ze zelfs rietjes in de modder zouden steken. De thee die in de kleedkamer wacht lijkt toch een betere optie. Tijdens deze vijftien minuten van slap ouwehoeren, herinneringen ophalen van gisteravond en het afzeiken van de scheidsrechter wordt ook nog even het tactische plan voor de tweede helft besproken. Het mocht niet baten, we komen in die tweede helft al snel achter te staan. Gebrek aan concentratie door overmatig alcoholgebruik en chronisch slaaptekort lijken de meest voor de hand liggende oorzaken voor de kentering in de tweede helft. We blijven echter aanvallen; we blijven de betere ploeg. Ik neem aan dat DJSCR bij deze stand besloot dat het tijd werd om hun geheime wapen in te zetten. Meneer Nummer Drie.

Meneer Nummer Drie heeft nog het meest weg van een blinde Neanderthaler. Hij heeft op deze grauwe dag in de bijna-motregen een veel te grote zonnebril op zijn gigantische neus. Meneer Nummer Drie wordt rechtsback geplaatst. (Ik neem aan dat zijn teamgenoten hem gewoon hebben gewezen waar zijn plek was. Ik ben er namelijk van overtuigd dat "rechtsback" al te veel woorden in een vreemde taal zijn voor deze IQ-loze drol.) Zijn eerste woorden tegen mij zijn de volgende: "Ik ga je echt doodschoppen geven..."
Waarschijnlijk kent hij niet veel meer woorden dan dit. Ik vermoed zelfs dat dit de eerste woordjes waren die hij als kleine Neanderthaler van zijn vader heeft geleerd toen die zijn vrouw toesprak.

Meneer Nummer Drie is geen man van loze woorden. Hij schopt me echt helemaal verrot. Ik meld de scheidsrechter dat ik snel van het veld zal stappen als hij de wedstrijd niet korter houdt. Het is al te laat. Meneer Nummer Drie heeft bij één van mijn teamgenoten zijn vuist in het gezicht geplaatst. Er ontstaat vervolgens een scrimmage waar zelfs de bestuursvoorzitter van DJSCR aan meedoet. Als het aan hem had gelegen dan waren er mensen van Hermes het ziekenhuis ingeslagen; zo laat hij weten. We stappen zoals beloofd van het veld.
Even later in de kleedkamer komt de bestuursvoorzitter laten horen dat hij meer woordjes kent dan zijn leden. Hij komt vertellen dat DJSCR een vriendelijke club is en dat graag zo wilt houden. We mogen wat te drinken nemen op zijn kosten.

"DIKKE LUL meneer de voorzitter."

Aan het einde van de ochtend; bij het afsluiten van de kleedkamer ligt op de vloer alleen nog een gouden pruik op de grond ter herinnering aan het vrolijke begin van de dag. Als het aan mij ligt moet iedereen die wil voetballen een IQ-test doen alvorens lid te mogen worden van de KNVB. Ik heb er geen zin meer in dat idioten die minimaal 23 chromosomen missen mijn zondagochtend verpesten. Pleur op.

11 Oct 2006, 12:31

Vanaf waar de Sint zich het liefst bevindt.

2006-11-24T16:08:00.000-08:00

Vandaag heb ik een belangrijke taak. Ik moet op de honden van mijn zus passen. Jenny en Günther hadden een dagje vrij, dus besloten zij de hort op te gaan en mij hier alleen te laten met de honden. Het huis waarin zij wonen is zeg maar je eerste droomhuisje. Een mooi typisch Grieks huisje, in een mooi typisch Grieks dorpje tegen de bergen aan met hele smalle, kronkelende straatjes die soms recht omhoog lijken te gaan zo steil. Vanaf hier zie ik recht voor me Chersonisoss en daarachter de zee. Ik zit op het dak van het huis, met de honden slapend, of blaffend om mij heen. Als ze blaffen dan zien ze katten, of mijn broertje zoals zojuist het geval was. Ralph komt een biertje drinken denk. Ik zou niet weten wat hij anders komt doen. Ik loop naar beneden en haal 2 koude blikjes Mythos uit de ijskast. Mythos lijkt best wel op bier als je er eenmaal een paar op hebt. Ik loop langs de bank en pak mijn trui. De temperatuur is zo laat in de nacht gedaald onder de dertig graden wat voor mij koud genoeg is om ziek te worden.
Ik ga nu niet van anderhalve maand iedere dag beschrijven, dus beschrijf ik vandaag. Vandaag is gewoon een dag zoals ik er hier zoveel heb gehad. Met dit verschil dat ik eindelijk eens tijd heb, of mijzelf de tijd gun om even wat op te schrijven. Misschien voor jullie niet zo leuk dat ik juist vandaag wat schrijf, want het was in principe een bijzonder saaie dag.

Ik kan wel schrijven over die avond dat Martijn en ik elkaar van top tot teen hadden versierd met de inhoud van een brandblusser om in deze outfit vervolgens de stad in te gaan. Of die keer dat we na een tequilla feest achter mijn collega Remco aanstuiterde over de boulevard. Remco was getooid in een poncho en sombrero, wij tolden met zijn vieren schreeuwend iedere kroeg binnen om maar gratis shotjes te kunnen krijgen. Het lukte aardig, maar ik denk dat het ze op een gegeven moment wel wat begon te vervelen dat een stel overduidelijk Nederlandse gasten met de leus "Mechico, Mechico" gratis tequilla probeerden te bemachtigen. Er zijn zo nog vele avonden op te noemen die ik hier dus niet ga beschrijven, bijvoorbeeld de avond van de pool party waarbij we eindigden in het Hof van Holland compleet met zwembandjes, duikbrillen en snorkels. Ik ga hier niets over schrijven om het simpele feit dat je erbij had moeten zijn. Bovendien kan ik er me er bar weinig van herinneren, maar dit even terzijde.

Nu even over vandaag. Ik ben dus wakker geworden, wat iedere dag toch weer een even aangename, als onaangename verassing is. Onaangenaam, omdat je toch meestal het bed deelt met een dikke vette kater en aangenaam....er is vast wel iets aangenaam aan wakker worden, maar op dit moment heb ik geen idee wat dat zou kunnen zijn. De avond voor deze ochtend was niet veel bijzonders, maar ik had van te voren al gewaarschuwd dat dit een redelijk saai verhaal ging worden. Ik had beter kunnen schrijven over de avond dáárvoor. We hadden toen namelijk een afscheidsfeestje van een aantal collega's dat van mijn kant nogal uit de hand liep. Martijn vond het nodig om even in café Hof van Holland op de grond te gaan liggen. Het leek hem hierbij ook een goed idee om zijn glas bier als bumper te gebruiken, waardoor hij weer eens in het medical centre belandde. Ik besloot hem na het sluiten van de kroegen even op te zoeken. Mijn toestand was echter niet helemaal de juiste voor een ziekenbezoek. Nadat ik mij luidruchtig had vermaakt in een rolstoel en een nog luidruchtiger dutje had gedaan in de kinderspeelhoek vond mijn verstandige broer het welletjes. Ik ben dus het medical centre uitgepleurd door mijn eigen broertje. Dus vandaar dat ik het over dit soort avonden liever niet heb.
Weer even terug naar vanochtend dus. Vanochtend zat de tering van de voorgaande zware weken in mijn stembanden. Ik ben gewend om hier een nogal verknald stemgeluid te hebben, maar vanochtend liet zelfs dit toch al trieste stemgeluid het volledig afweten. Wat ik ook probeerde, mijn stembanden waren niet in staat een geluid te produceren dat op een woord, laat staan een zin leek.
Na een liter water, drie keelpastilles en wat oefenen met "do-re-mi-fa-so" was ik in staat de volgende woorden verstaanbaar te maken. "Ik ben mijn 'em.....'ijt". Dit leek me voldoende om op 't werk mee vooruit te kunnen.

Heel even tussendoor iets anders, mijn broertje en ik zitten te schelden over de Polderbaan op schiphol. De laatste nieuwe startbaan van de luchthaven. Als je vanaf de Polderbaan vertrekt heb je sowieso een half uur vertraging, puur omdat dat kloteding zover weg ligt. Het is toch achterlijk hoor ik mijn broertje zeggen, die baan ligt bijna in IJmuiden. Hierna kwamen we dan ook tot de conclusie dat de polderbaan waarschijnlijk deel uitmaakt van dat nieuwe vliegveld in zee. Het verkalde ding ligt namelijk dichter bij London dan bij Schiphol.

Oké het werk. Ook hier had ik beter een andere dag kunnen beschrijven, want bijna al mijn collega's zijn al naar huis en alle toeristen ook. Het was echter voor deze rustige tijd nog een redelijk drukke dag, voornamelijk omdat het de vrije dag van mijn zus was. De twee als laatst overgebleven collega's in de bediening moesten hierdoor wat harder lopen dan ze normaal gesproken lief is. Vriendelijke mensen hoor, maar dan vooral wanneer ze geen kont te doen hebben. Als het wat drukker is gaan ze fouten maken en geven ze vervolgens anderen de kat. Ach het zal de laatste dag geweest zijn dat ze eventjes door hebben moet lopen, de rust is hier in Chersonisoss namelijk enigzins weergekeerd. De toeristen bestaan nu voornamelijk uit stelletjes, of normale jonge mensen die gewoon een leuke vakantie willen. Het grootste gedeelte van het seizoen zijn er vrij normale mensen. Dit is tijdens het hoogseizoen wel even totaal anders.
De volgende gedachte spookte een aantal weken geleden door mijn hoofd toen ik 's nachts naar huis wandelde en in nog geen 500 meter meer ellende zag dan je in pakweg héél Baghdad op een slechte avond zult tegenkomen.

"Het is hier in het hoogseizoen veiliger om strontlazerus op de scooter naar huis te rijden dan jezelf volkomen nuchter lopend naar je bedje te brengen. Volgens mij is de concentratie agressieve randdebielen per vierkante meter hier in Chersonisoss op dit moment hoger dan waar ook ter wereld."

Dit is dan ook de reden dat ik de binnenstad gedurende drie weken zoveel mogelijk heb gemeden, maar toch bleef ik er naartoe gaan omdat er één meisje liep met een hele mooie glimlach.

24 Aug 2006, 13:14

Alle vrouwen vinden mij leuk. Ze durven het alleen nooit te zeggen.

2006-11-24T16:07:00.000-08:00

Soms heb ik wel eens het gevoel dat ik sinds mijn 16e levensjaar geen centimeter vooruit ben gekomen. In principe was ik toen net zo ver als nu, bijna acht jaar later. Ik had toen alleen wat minder schulden. Schrap mijn schulden en ik ben weer zestien.
Het is zo, wat heb ik nu meer of minder dan toen, behalve meer schulden?
Meer levenservaring? Ik durf hier niet te stellen dat je daar beter of slechter van wordt. Meer wijsheid? Ach, flikker toch op. Iemand die alleen aan plasjes kots op zijn spijkerbroek kan zien dat het waarschijnlijk een leuke avond is geweest, heeft nou niet bepaald meer wijsheid dan de gemiddelde puisterige puber.

Dit gegeven heeft me nu in een nogal benarde positie gebracht. Ik wil, nee ik moet deze week een stageplek vinden. Door mijn eeuwige laksheid ben ik ook hiermee nog geen steek verder gekomen.
Oké, laat ik het voor mezelf even duidelijk verwoorden.
"Ik heb binnen een week een stageplek zodat ik me niet een zomer lang zoals die zestien jarige puber voel die vindt dat de hele wereld tegen hem is, terwijl hij het eigenlijk aan zijn eigen ongeïnteresseerde, lakse kuthouding zou moeten wijten."
Het is tijd dat ik er eens iets van ga maken.

Het is sowieso een "hak-nou-verdomme-eens-wat-knopen-door-week". Zo is er mijn werk bij van Heck dat mijn BLOG ambities nogal in de weg staat door de (te) vele uren die ik daar doorbreng. Dit en het feit dat ik de hele zomer met mijn witte kont in Kreta rondhang zorgen ervoor dat ik woensdag mijn vertrek daar zal aankondigen. Veel werken en dan vooral werk waar geen klote aan is, dat zweer ik vanaf woensdag voorgoed af.

Ondanks mijn gezanik moet ik wel even melden dat ik er, zeker voor een student, een klein fortuin heb verdiend. Echt waar, hier had menig gezin in pakweg Vietnam maanden, zo niet jaren voor moeten zwoegen.
Het was in ieder geval zó veel dat ik zelfs mijn weekendje London financieel rond heb kunnen krijgen. Geloof me "London low-budget" is zo goed als uitgesloten, tenzij je je zelf ergens in een donker kamertje opsluit en leeft van noodles, of ander kluizenaarsvoer. Ik ben mensen tegengekomen waarvan ik zeker wist dat zij zich schuldig maakten aan deze manier van low-budget reizen.
Zo was er Dikke Luke uit Suid-Afrika waarmee ik de kamer deelde in Ashlee Backpackers in Kings Cross.
Dikke Luke was voordat ik zijn naam wist voor mij gewoon Dikke Luie Lul, tja je bent bent toch geneigd om anonieme voorbijgangers voor jezelf een plekje te geven.
Maar goed, Dikke Luke uit Suid-Afrika kwam om zeven uur 's avonds de kamer binnen waar ik samen met mijn kater op bed een boek lag te lezen. Dikke Luke uit Suid-Afika kwam binnen en klom direct in zijn aluminium buizen stapelbed dat luidruchtig protesteerde tegen al dat geweld. Eenmaal op zijn matras aangekomen plantte hij zijn nogal stevige wangen in zijn kussen en hij viel keihard in slaap.
"Ongelofelijk!" Dacht ik nog."Het is zeven uur en meneer is moe."
Ik had een mega fucking kater en te weinig geld om deze in een kroeg met bier te verjagen, maar deze gast was gewoon dik en lui. Het leek me in ieder geval niet iemand die, net als ik, op dat tijdstip nog spijt had van het achterover gooien van een fles rode wijn twaalf uur eerder.
De volgende ochtend, toen ik wat was opgedroogd en het bed van Dikke Luke zich op wonderbaarlijke wijze staande had weten te houden, raakte ik wat in gesprek met de Suid-Afrikaan. Het bleek een alleraardigste gozer, een beetje een onbenullige pummel dat wel, maar verder was er niets dat mijn vooroordelen kon bevestigen. Hij vertelde me dat hij de vorige middag was aangekomen na een reis van iets teveel uren, waardoor hij met een jetlag-verdoving vlak na etenstijd op bed eindigde. Ik vroeg mezelf tegelijkertijd af of zijn etenstijd ook niet vaak iets teveel uren duurde, maar aangezien mijn gebrek aan mensenkennis mij al eerder op het verkeerde been had gezet besloot ik maar te geloven dat zijn overgewicht misschien andere redenen kon hebben dan luiheid en vraatzucht.

De rode wijn waar ik het eerder over had was een beetje de afsluiter van een super gezellige avond in Brighton. In Brighton ben ik met een vriendin van mij wat wezen drinken in de kroeg waar zij werkt. Bryony, zo heet ze, is echt een tof wijf. Bryony is één van de mensen die ik drie jaar na mijn strooptocht door Nieuw-Zeeland nog altijd tot mijn vrienden reken. Bryony had ik voor het laatst gezien in Auckland. Ergens was ik toch een beetje zenuwachtig. Ik heb dan af en toe dan nog wel contact via e-mail en een sporadisch (beschonken) telefoongesprek, maar om een hele avond met iemand door te brengen is toch weer heel andere koek. Je loopt dan natuurlijk het gevaar dat er een soort van geforceerde sfeer ontstaat.
"Het was drie jaar geleden gezellig, dus vanavond wordt ook een feest."
Er was aan de avond helemaal niets geforceerd. Het was echt super gezellig. Misschien ook wel mede door de compleet dwaze vriendinnetjes van Bryony. Alle veroordelen over Engelse meisjes die je kunt bedenken had je kunnen aanvinken als je er de vooroordelen-over-Engelse-meisjes-checklist bij had gehouden. Tegen de tijd dat ze met de taxi aankwamen en ik al een uur in een kroeg had staan wachten praatten zij ongeveer net zo als onze huisalcoholist Robbie op een slechte avond.
Ik zal over de avond verder niet al te veel zeggen, maar wat kun je zeggen over een avond die gewoon erg gezellig is zonder dat er veel bijzondere dingen gebeuren.
Over de volgende ochtend wil ik nog wel eventjes iets kwijt.
Ik werd gewekt door een meisje dat luidruchtig naast mijn bed (lees; de bank) zat te bellen. Het duurde even voordat ik besefte waar ik in godsnaam was en hoe ik daar in godsnaam was gekomen, dit laatste blijft voor mij waarschijnlijk voor altijd een mysterie. Eenmaal wakker genoeg om te beseffen wat er allemaal aan de hand was kwam ik er achter dat het meisje één van de vriendinnetjes van Bryony was. Ze zat op een matras, dat waarschijnlijk mijn bed moest voorstellen, te bellen met het andere vriendinnetje. Het telefoongesprek ging over van alles waar vrouwen nooit over praten, als het maar vunzig en vulgair was. 'Mannenpraat' dus, ja ja natuurlijk, mannenpraat mijn reet. Zij ging er vanuit dat ik daar nog lag te pitten dus onthulde ze iets dat bij mij een enorme glimlach 'in mijn slaap' tevoorschijn toverde. Ze vertelde haar vriendinnetje dat ze die ochtend op dat matras in haar Eva kostuum wakker was geworden.
Ik kon niet anders dan dit verschrikkelijk grappig vinden. Er lag dus een compleet naakte vrouw in mijn bed. Ik ben er overheen gestapt en ben op de bank gaan slapen. Lekker ironisch ook, ik en vrouwen. Ik begin te vrezen dat het nooit wat zal worden.

Later die ochtend toen ik mijn rode wijn echt niet meer op kon houden en wel wakker moest worden om naar de WC te gaan deed ik mijn ogen open. Het was er binnen echt een smerige bende. Bryony boodt me een kop thee aan en hoewel ik nog steeds naar de WC moest kon ik ook een kopje thee wel gebruiken. De WC zat er even niet in omdat een gast genaamd Jimmy deze bezet hield. Jimmy een huisgenoot van Bryony die nog het meest weg had van een veroordeeld IRA-lid hield al het grootste gedeelte van de ochtend de badkamer bezet. De thee die mijn kartonnen keel weer wat kon herstellen was wat je van een kop thee kon verwachten in dit onhygiënische zootje. De thee was net soep. Als ik had geweten dat ik die ongein allemaal op de bodem zou aantreffen dan was ik er niet eens aan begonnen. Of ik wilde ontbijten wilde Bryony weten. Het leek me geen goed plan. Mijn plak bacon was waarschijnlijk sneller op de 100 meter sprint dan Carl Lewis in zijn beste Olympische jaren.

Twee dagen later en bijna £200 verder had ik afgesproken met Anna. Anna is ook één van de mensen die ik drie jaar na mijn wandeling door Nieuw-Zeeland nog altijd als een goede vriendin beschouw. Sterker nog Anna is, na mijn zus, waarschijnlijk mijn beste vriendin.

/>We zouden wat gaan drinken en ik koos voor een nogal saaie kroeg vlak bij mijn hostel. Het was de kroeg waar ik op de avond van mijn aankomst in mijn eentje wat ben gaan drinken. Mijn enige conversatie die avond was een nogal eenzijdige. Een dronken vrouw pleurde achterover van haar kruk. Toen ze opkrabbelde en ze merkte dat ik het een nogal interessant tafereeltje vond beet ze me toe: "Whadayalooking at ye mis'rable cunt!"
Er was dus niet veel voor nodig om van deze avond met Anna een leukere avond te maken. Het werd erg gezellig, we kwamen nog twee gasten tegen die net als wij trek hadden in een alcoholische versnapering. De avond eindigde in een complete chaos met verkeerde bussen, taxi's van £30 en wandelingen door London zonder ook maar een idee te hebben waar we waren. Nee, echt bekend met London is Anna na drie jaar nog niet geworden.

Mijn laatste ochtend in London heb ik Tom nog welgeteld veertig minuten gezien. Ik werd die ochtend wakker op een bank in een woonkamer in Chelsea en na een glas water en een asperine ben ik aan de helse tocht terug naar Kings Cross begonnen. Dat ik Tom maar zo kort heb gezien vind ik best jammer, maar ik wist dat mijn reisje naar London enigzins een gok was omdat Tom misschien nog examens zou hebben. Maarja een ticket van €20 inclusief tax kon ik niet laten liggen. Volgende keer stemmen we dit soort kleinigheidjes iets beter op elkaar af. Ik heb hem gefeliciteerd met het beëindigen van zijn schoolleven en ben richting vliegveld vertrokken.
Ik was voor de verandering eens op tijd met inchecken en instappen, jawel ik stapte niet als allerlaatste in. Ook niet als eerste, maar toch, één na laatste vond ik al een hele vooruitgang. Tijdens de paspoortcontrole bij terugkomst in Eindhoven gebeurde er nog iets opmerkelijks.
De rij was lang en ongeduldig. Achter mij stonden drie Brabantse jongedames die zich volgens mij een beetje begonnen te vervelen, want het werd steeds meliger achter mij. Ik hoorde ze praten over anderen in de rij. Ook complimenteerden ze iemand met zijn achterwerk en meer van dat soort dingen die vrouwen eigenlijk nooit doen. Neen, dat doen alleen bouwvakkers is de algemene gedachte.
Ik deed wat ik altijd doe om wachtrijen wat draaglijker te maken. Ik las een boek, toevallig was dit boek in het Engels.
Toen de taal achter mij schunniger werd en één van de dames in het Nederlands zelfs haar lichaam aanbood, begon ik te vermoeden dat zij dachten dat ik Engels was.
"Sst straks hoort 'ie het!"
"Nee joh, hij is Engels."
Ik dacht: "Ha ha NOT!"
Het ging nog even door tot aan het moment dat ik bij de balie opzichtig mijn Nederlandse paspoort liet zien.
Ik hoorde achter me alleen: "Oh, Shiiiiit."
Ik draaide me even kort om, gaf een grijns en liep richting bagageband.

Het enige wat in mij opkwam op dat moment was:
"Weekendje London: £400,-"
"Die blik van verbazing, radeloosheid en schaamte: onbetaalbaar."

6 Jun 2006, 04:20

2006-11-24T16:06:00.001-08:00

Daverende overwinningen...

Vorige week stond ik na werktijd in een videotheek in Barendrecht. Een dagfilm voor slechts één euro is al voldoende om mijn gierige kop naar binnen te lokken.
Ik raakte in gesprek met de eigenaar over de aanbieding en hij wilde mij wat films laten zien die ik niet mocht missen. Hij stapte van zijn kruk en was verdwenen. Ik bedoel echt letterlijk verdwenen, foetsie, pleite, missing in action. Ik had geen idee waar de beste man gebleven was. Ik wilde net in verwarde toestand het videotheekje verlaten toen hij plotseling van achter de balie tevoorschijn kwam, één meter twintig lager dan verwacht, dat wel.
Ineens had ik het gevoel te zijn beland in een slechte b-film. Het miniscule videotheekje was een goedkope filmset en mijn kleine gesprekspartner speelde een bijrol in mijn film. In mijn film was ik de baas en behaalde ik overwinningen waar ik normaal gesproken alleen over droomde.
Tijdens het gesprek dat ik gehurkt volgde betrapte ik mezelf op de gedachte dat ik mijn week al met een kleine één-nul voorsprong was begonnen op de rest van de wereld. Mijn kruk was tenslotte niet wegens lichamelijke gebreken met één meter verlengd.

Later in de week gebeurde er allemaal dingen die precies in mijn film thuis hoorde.
Zo was er de woensdag waarop ik een campagne moest presenteren in Paradiso. Nou ben ik de laatste die dingen zal opblazen omdat ik mezelf ook altijd met genoegen onderuit sabel, maar onze campagne werd het beste gevonden van de klas.
Op het moment dat het bekend werd gemaakt hoopte ik een soort onoverwinnelijk gevoel te krijgen. Dit gebeurde uiteraard niet. Ik zou mezelf niet zijn als ik me niet ongelofelijk opgelaten zou voelen op dat moment.
Ik wijt het dan ook meer aan de collectieve wanprestatie van mijn klas. Niet dat ik er op kick om mezelf tekort te doen hoor. Wij hadden een goed ding, maar we hadden het nog zo veel beter kunnen maken. Dat dit niet nodig was om als beste gekozen te worden zegt voor mij genoeg.

Als 'trouwe' aanhanger had een overwinning van Feyenoord uiteraard perfect in mijn film gepast. Het is echter zoals voor mij gebruikelijk allemaal onwijs low-budget dus ik kon de overwinning helaas niet afdwingen.
We hebben de wedstrijd noodgedwongen op een donker zoldertje via de radio gevolgd. Sinds de Tweede Wereldoorlog hebben mensen niet meer zo aan de radio gekluisterd gezeten. Betalen om voetbal op TV te zien blijkt in Nederland weer eens weinig succesvol. Wij voelden ons gisteren dan ook een soort verzetshelden en Versatel, dat waren de Duitsers, pardon oma, de Moffen.

De volgende scene in mijn film ging over een potje poker. Na maanden van toekijken en observeren heb ik gisteren keihard toegeslagen. Ik ging met welgeteld tien Euro extra naar huis. Het had zeker het dubbele kunnen zijn als ik niet in mijn overmoedige dronkenschap begon in te zetten als Bill Gates in zijn goede dagen.

Als ik al deze daverende overwinningen zo op een rijtje is het voor mij toch een bijzonder weekje geweest. Er is deze week nog één overwinning te behalen en wel zondagochtend op veld vier van Hermes DVS. Overwinningen met het achtste van Hermes zijn over het algemeen nauwelijks daverend te noemen, maar mocht het zondag het geval zijn dan is deze week voor mij begonnen met "Er was eens..." en geëindigd met "...en ze leefden nog lang en Gelukkig."

21 Apr 2006, 15:18

Vrijdagmiddag 14 juli 2006

2006-11-24T16:06:00.000-08:00

Gladde weg, gas los...
Ik wil niet net als vorig jaar mijn kin als surfplank op het wegdek gebruiken. Een stel 'anwb-achtige' borden schuiven eindelijk dichterbij. Ik heb het idee dat ik nog wel weet waar ik ben. Echt verdwalen kan ook haast niet, er is hier tenslotte maar één weg.

Makrigialos? Kutzooi, ik ben verdwaald.

Vanochtend om een uurtje of acht leek het allemaal zo'n goed idee. Vanavond hoef ik niet te werken dus in plaats van mijn verjaardag strontlazerus in één of andere smerige nachtclub door te brengen met luidruchtige, opgefokte toeristen heb ik besloten om Kreta rond te crossen op mijn scootertje. Ik had gehoopt in een dag wel heen en weer te kunnen rijden, maar waar ik op rond rijd heeft de snelheid van een sparta-met, bergop. Ik heb dit jaar verstandig een traag apparaat gehuurd. Dat er nog stukjes asfalt van vorig jaar in mijn kin zitten heeft hier alles mee te maken.

Ik had wat dorpjes in mijn hoofd waar ik langs zou komen en eventueel kon overnachten. De dorpjes op de borden waar ik zojuist langs scheurde stonden niet op mijn lijst.
Ik wist dat ik een aantal kilometer van de zuidkust zat dus omkeren en daar pitten leek me een aardige optie. Doorrijden en bij het volgende dorpje de weg vragen zou wat overmoedig zijn aangezien mijn grieks zich beperkt tot hallo, bedankt en een handvol scheldwoorden. De zon verdwijnt al stiekem achter de bergen en die gloeilamp op mijn scooter geeft niet genoeg licht om de oversteek naar het noorden te wagen. Om heel eerlijk te zijn zou ik het ook doodeng vinden om kilometers in de duisternis door niemandsland te cruisen.
Omkeren dan maar...

Een half uurtje later rij ik een dorpje binnen waar ik eerder op de dag al iets gegeten had. Er zitten hier wat kleine hotels waarvan ik hoopte dat ze nog een bedje vrij hadden.
Bij mijn eerste 'overnachtingsoptie' staat oud vrouwtje achter de balie. Ze lacht vriendelijk, maar ze zegt eigenlijk niet zoveel. Sterker nog, ze zwijgt in bijna alle talen die ik -zij het beperkt- tot mijn beschikking heb. Ze blijft wel vriendelijk lachen, maar dit schiet niet op. Ik zwaai met mijn hand voor haar gezicht langs om te kijken of ze niet in een soort van bizarre trance is, want dan ben ik hier natuurlijk vlot weer vertrokken. Het oude vrouwtje doet mij gewoon na(!) en ze weet van haar glimlach een grijns te maken. Volgens mij word ik behoorlijk in de zeik genomen. Naast me staan een paar meisjes te hinniken. Ik ben weer erg vermakelijk op een moment dat mij dat niet echt uitkomt.
Net op het moment dat de moed mij in mijn slippers zakt komt er een nogal driftig bewegend grieks meisje binnen. Ze zegt iets in geïrriteerd-Grieks tegen het vrouwtje. Met een paar handgebaren wordt het vrouwtje naar buiten gebonjourd.

"Hi, can I help you...?"

"Yeah, thanks. I tried to ask your grandma if she had a place for me to crash but she was a bit shy I guess."

"I'm sorry she gets like that sometimes... Have you tried to ask her in Greek?"

"No...I only swear in Greek."

Na een aantal minuten was mij duidelijk dat er in het hele dorp vanavond geen bed meer zonder plannen was.

Ik draai me buitengewoon nonchalant om en zeg heel cool en ongeïnteresseerd: "Well I'll sleep on the beach then..." Dat mooie griekse meisje mag best denken dat ik bijna dagelijks onder de sterren op een verlaten strandje slaap. Ik bepaal hier tenslotte wat er geschreven wordt en hoe cool ik in mijn eigen verhaal mag zijn.

Dat mooie Griekse meisje? Dat zei ik toch...? Ik draai me nog eens om en kijk haar net even te lang aan. Kutzooi, weg mijn coole, nonchalante imago. Sta ik daar een beetje als een soort Bambie-hertje met grote ogen te trillen op mijn benen.
Op het moment dat ik dit doorheb is het leed al geschied dus ik stotter nog iets onverstaanbaars en vervolg mijn weg quasi-nonchalant naar buiten.
Waarom verlopen dit soort gesprekken altijd zo moeizaam op het moment dat je doorhebt dat het meisje tegenover je net iets te mooi is om normaal op te reageren.
Als ik gewoon normaal zonder gestotter zou blijven praten en dingen zou blijven zeggen die ik normaal ook zeg dan hoeft er helemaal geen probleem te zijn.
Tuurlijk mis ik wat sociale vaardigheden, maar ik ben verder weer heel goed in....tsja in dingen die op dit moment niet zo belangrijk lijken.

Op weg naar een fles rode wijn en een watermeloen dan maar.
Het lijkt in eerste instantie geen combinatie, maar ik vind rode wijn lekker en watermeloen ook et voilà; we hebben een combinatie.
De supermarkt is hier om de hoek, naast dat gare souvenirswinkeltje waar een norse, oude Zorba achter de toonbank de dienst uitmaakt. Zet op zijn minst een ventilator op je gezicht als je niet tegen de warmte kan, zweterige viespeuk.
Ik staar naar de flessen in het schap. Welke zal ik nemen en vooral....hoeveel?
De uitdrukking 'een mooie fles wijn' is mij altijd ontgaan. Na een kwartier twijfelen heb ik een mooie fles wijn gevonden, écht een mooi etiket.

"Don't you like Rosé?"

Ik schrik me kapot aangezien ik diep in mijn eigen nutteloze gedachten verzonken was. Natuurlijk lust ik rosé, maar ik ga liever voor de rode wijn daar kun je niet zo heel erg mee de mist in gaan. Te vaak ben ik al ergens met een te dure fles Rosé aangekomen wat achteraf ontzettende bocht bleek te zijn. Ach, dat breekt het ijs zou je zeggen.

Na een van mijn kant wederom teleurstellend verlopen gesprek wandelt het mooie Griekse meisje voor mij uit richting mijn ontzettend stoere, maar langzame scooter.
Ik zal er verder niet op ingaan, maar neem van mij aan dat
ik vrij stuntelig overkwam. Met 3 flessen wijn onder mijn zadel, een mooi Grieks meisje achterop en een watermeloen tussen mijn benen vertrekken we naar het strand. Hoe stuntelig het gesprek ook geweest mag zijn;
ik heb er toch een date uitgesleept.
Onderweg gaat er een gedachte door mijn hoofd waarin ik mezelf een paar maanden eerder zie. Toen, ergens in maart, ik zat te dagdromen over de zomer zag ik het zo ongeveer voor me.

Ik kan je nu stoere verhalen vertellen over wat er die nacht op het strand allemaal is gebeurd. Ik bepaal in dit verhaal tenslotte wat er gebeurt, maar ik wil de realiteit toch niet al te ver uit het oog verliezen. De realiteit is dat deze 'Casanova van Kreta' vorig jaar in vijf weken Chersonissos nog niet per ongeluk een tiet heeft aangeraakt...

Je begrijpt, ik heb deze week niets bijzonders gedaan. Ik heb het koud en ik heb zin in de zomer.
Vanmiddag schoof ik de gordijnen open en wilde meteen mijn zwembroek aantrekken. Nu ik hier zo buiten zit en mijn vingers door de kou steeds moeilijker de goede letters vinden begrijp ik ineens weer waarom ik die kutwinter zo verschrikkelijk zat ben.

24 Mar 2006, 14:05

2006-11-24T15:58:00.000-08:00

vrijdagmiddag x3

De vlag mag weer uit de bloemetjes mogen buiten en de dames mogen weer wat schaarser gekleed gaan. Nu de dooi stevig heeft ingezet en mijn winterdip flink is gesmolten, durf ik wel weer aan witbier, zonneschijn en baywatch te denken.
Ik heb het zo gehad met de winter dat ik voor het eerst in jaren blij was dat het regende in plaats van sneeuwde. Voor zover je het sneeuw mag noemen dan, zodra het de grond raakt verandert het in een smerige bruine drap die de eetlust van de gemiddelde leger des heils-bezoeker zelfs doet verdwijnen.

Ik heb de afgelopen maanden nogal geklaagd over het enorme gat in mijn begroting. De zoektocht naar geld die hierop volgde heeft in ieder geval iets opgeleverd. Ik heb nu 3 baantjes! De eerste lading knaken zal zo halverwege deze maand met een doffe klap op mijn bankrekening terecht komen. Ik kan niet wachten!

Ik ben begin februari nog op vakantie geweest in Voorschoten. Dat was behalve erg gezellig ook erg nodig. Joosdt en ik moeten onze portfoliomap in orde maken om niet voor lul te staan als we langs de mooiste reclamebureaus van de wereld gaan.
We hebben die week ook maar even voor de grap Wassenaar en omgeving opgedronken. Ik eindigde mijn avond door lallend over de openbare weg te lopen. Ik liep uiteraard op de verkeerde weg de dronken mongool uit te hangen, want de tweede auto die mij passeerde keerde met gierende banden om. Er stapten twee agenten uit die niet van mijn achterlijke gedrag gediend waren.
Ze vroegen mij naar mijn adresgegevens en raakten nogal over de zeik toen ik mijn postcode vergeten was.

"Probeer ons nou niet in de maling te nemen jochie."

De beste man had volgens mij geen idee dat mijn promillage ongeveer gelijk was aan mijn postcode.

De volgende ochtend lag ik lekker op het station met het mooiste uitzicht van Nederland op het voorjaar en de trein te wachten. Een vrouw die mij aanzag voor dode zwerver kwam even vragen of het allemaal wel goed met mij ging. Ze leek niet te kunnen geloven dat iemand begin Februari lekker van het zonnetje probeert te genieten.

Terwijl ik daar lekker in het zonnetje lag heb ik een knoop doorgehakt. Ik ga een eind maken aan mijn jarenlange relatie met een dierbare waar ik erg veel steun aan heb gehad. Het ging me toch allemaal te snel en volgens mij geeft zij meer om mij dan ik om haar. Het is in ieder geval een vrij eenzijdige relatie en ook met de afstand heb ik steeds meer problemen. Het ging al een tijdje niet best, we hadden nauwelijks contact terwijl ik echt het maximale van haar vroeg.
Het grote nadeel is dat ik na het beëindigen van de relatie waarschijnlijk nog 25 jaar aan haar vastzit. Iedere maand ben ik verplicht geld over te maken. Het is als alimentatie voor een zoon die ik nooit heb gehad. Daarom ben ik toch wat bitter en heb ik de IB-groep in Groningen niet meer te vertellen dan...

"Vaarwel vuile tyfushoer!"

10 Mar, 13:50, 106 x viewed since 27/4